Öncelikle şunu belirteyim:

 Diyarbakır’da Hüda Par’lı insanları saklandıkları evlerden çıkarıp, üzerlerine sürü gibi çullanıp kafasını taşla ezen ve parçalayan insanların sahip olduğu zihniyetin Malatya’da Protestanları kesen, Selendi’de Romanları linç eden faşist yaratıklarınkinden hiçbir farkı yok.

 Hiçbir gerekçe böyle bir vahşeti haklı gösteremez. Hüda-Par adlı partinin  müktesebatındaki vahşet örnekleri de bu linçleri haklı çıkarmaz.

 Bir “davaya sahip olmak”, acılar çekmiş olmak otomatik olarak herşeyi mubah kılmaz. Birikmiş öfke anlaşılabilir. Geçmişteki travmaların yarattığı birikim de, unutmamak da anlaşılabilir. Ancak öfkenin bu şekilde dışa yansıması, beğenmediğiniz faşistlerin yöntemlerine benzemeye başlıyorsa, istediğiniz kadar siz davanızın “kutsal” olduğunu falan anlatın; hiçbir şeye yaramaz; davanızın o faşistlerin davasından farkı kalmaz.

 Dolayısıyla faşiste faşist demekte büyük yararlar var.

 Tabii başka ihtimaller de var; o faşist görünümlü yaratıkların aslında başka mahfiller tarafından Kobanê protestocusu kalabalıkların içine “iliştirilmiş” olmaları gibi... bu türden ihtimalleri aklımızda tutmakta yarar var.

 Bunları not ettikten sonra, PYD ve KDP arasında son “koridor açma” meselesinde gelişen irtibatın daha “öznelerarası” ve “diyalojik” yeni bir ilişki yaratabileceğini umabiliriz.

 İşin bir de “beri” tarafı yani Türkiye ciheti var.

 Her şeyden önce “PKK terör örgütüdür, onun uzantısı PYD de terör örgütüdür; dolayısıyla PYD ve IŞİD aynı şeydir” demek, neresinden baksanız iler tutar tarafı olmayan ideolojik, iç tüketime yönelik uyduruk bir jargondur.

 Çünkü bugün Kobanê’de dünya basında, Türkiye’nin “milli” basınında ya da TV kanallarında “kim nereden girerse ötekini yener, kime silahlar gidiyor, kim iki sokağı geri aldı?” minvalinde cereyan eden düzeysiz tartışmalarda dile getirilen cinsten “iki taraflı bir savaş” asla söz konusu değil.

 Kobanê’de IŞİD adlı bir güruh saldırıyor. Vaatlerini açık açık dile getiriyorlar; kafa kesmek, tecavüz etmek, kadın satmak... “Kürt kadınları bize helaldir” diyerek...

 Onlar Kürtlerin vatanlarına saldırıyorlar. PYD ise Kürtlerin toprağını, evini savunuyor. Bu manzara, soğuk bir şekilde hangi tarafın daha çok adam vurduğunun hesabının tutulmasıyla değerlendirilebilecek bir durum değil.

 Burada eğer ruhunuzu satmadıysanız, aklınızı, kalbinizi yitirmediyseniz, ancak PYD’nin yanında taraf tutabilirsiniz. Burada şantaj yapanın, “ama siz de KDP/PDK’lıları dışlamıştınız, ama Esad’a destek olmuştunuz” veya “biz dememiş miydik?” gibi gerekçeler üretmenin ya da “lütuf” gibi yüze çarparak, “iyilik yaptık, daha ne istiyorsunuz?” demenin hiçbir meşruiyeti olamaz. Çünkü çok açık bir durum var: soykırım Kobanê’nin kapısında nöbet tutuyor.

 Ve artık Ortadoğu’da Kürt realitesi var. Daha doğrusu hep vardı ancak  bugün ulus-devletler arasında kurulmuş, köylerin ortasından geçen, akrabaları birbirinden ayıran, yapıntı, kurgusal ve deli gömleği gibi bir şey olan sınırların artık zihinlerde hiçbir hükmü yok. Kurgusal olsa da, o sınırları çizenlerin ellerindeki silahlar sayesinde gerçekmiş gibi dayatılan sınırlar çökmüş durumda. Bu yüzden Türkiye’deki, Irak Kürdistanı’ndaki, Rojava’daki, muhtemelen İran’daki Kürtlerin ruhlarının titreşim halinde olması kadar “normal” bir şey olamaz.

 Bu normallik bir zamanlar TC devletinin başbakanı Erdoğan’ın eşiyle birlikte, Suriye diktatörü ve eşiyle can ciğer kuzu sarması hallerinden çok daha “insani”dir.  Bu “insanilik” olduğu için “Kobani’den bize ne?” sorusu asla insani değildir. “Şam’dan size ne?” sorusunun cevabından bile daha “insani”dir.  Çünkü içinde hesap-kitap yoktur; saf insanlık acısı vardır.

 Hesap-kitaptan, büyüklenmeden, “büyük-devlet” megalomanisinden uzak, böyle bir ruh haliyle düşünmek demek, Kobanê’de Kürtleri, Karatepe’de Türkmenleri ne yapıp edip IŞİD belasından korumak demektir. (BasHaber Gazetesi)