Hadi bize hoyratsınız.

Hadi bize düşmansınız.

Hadi bize acımıyorsunuz.

Sabi sübyandan ne istiyorsunuz?

Bu kadar mı hastalıklı kininiz ki, bi’türlü bilmiyor dinmek, öfkeniz?

Sakın ola kalkışayım demeyin, özgürlükçü numaralarına!

İnsana nasıl da saygılıyız, görün ayaklarına!

Siz özgürlükçü değilsiniz ki!

Siz demokrat değilsiniz ki!

Bebelere bile başörtüsü giydirme girişiminiz masum olsun.

Ne hukuk, ne nizam.

Başa geçmiş bir tiran.

Sabah akşam bize ayar veriyor.

Tepemizde asılı serum şişesi gibi bir siyasal din, şıp şıp; hortumuna anestezik yeni katkılar da zerk edilerek, her lâhza damarlarımızda geziniyor.

Hiç din ile yatıp kalkmam ben.

Ama kalıbımı basarım, sizden çoktur bendeki Allah korkusu.

Hiç kandırmaya da yeltenmem tanrıyı.

Bazen “sayısal” oynarsam, kafamı yukarı doğru hafifçe kaldırır, şöyle bir gülümserim, o kadar!

Sizin gibi kullanmam.

Sadece adam gibi yaşamaya çalışırım.

Çalmam çırpmam, dalavere çevirmem, yolsuzluk yapmam, haram yemem.

Bilirim ki, bu ona yeter.

Benden beklediği asıl ibadet budur, diye düşünürüm.

Ve bir de, henüz denizlerin tuzlu rüzgârlarında saçlarını dağıtamadan, iyodunu genizlerine çekemeden, kumsallarında deniz kabuklarını toplamaya doyamadan; kadın olduklarını günü gelince kendileri keşfedecek yerde şamarınızla erken erken öğrenen, sütten daha yeni kesilmiş parmak kadar kız çocukların tahta bedenlerini, kundaklar gibi çaputlara sarıp sarmalamanıza herhâlde o da dayanamıyordur, diye geçiririm içimden.

Acaba önce o sabilere mi acımalıyım, yoksa size mi?

Acaba siz misiniz gerçekten, yüzü gözü beyni açılmaya muhtaç olan; yoksa onlar mı müstahak kapanmaya?

Çok açık bir “çocuk suiistimali”dir bu yaptığınız, haberiniz olsun!

Onda örtecek yer bulmak, onda cinsellik görmekten geçer çünkü.

Aklı baliğ olmamış sabi sübyandan, nasıl diğer erişkin sorumlulukları beklenemeyecekse, dinsel vecibeler de beklenemez.

Bakmayın siz, TV’lere çıkan o siyasallaşmış başörtülü çaçaronlara; bunu en iyi, çocuk yaşta başları kapatılmış anneler bilirler.

O yüzden “ben yaşamadım, bari kızım yaşasın” dercesine okşarlar, kar gibi bembeyaz kolalı kurdeleler takarken saçlarına.

Dikkat edin; dokunaklı gülümsemelerinden dahi anlaşılabilir, öylelerin kız çocuklarına özeni.

Ve sanki kendi ezikliklerinin telâfisi vardır, içi gülen gözlerinde o annelerin.

Din, aklın değil inancın dünyasında yelken açar. Amacı somut hayata dair rasyonel bilgiler vermek olan “okul”a sokulması, işin doğasına aykırıdır.

Kaldı ki okul, zaten çocukları birörnekleştiren sorunlu bir yapıdır. İşlevi, din gibi irrasyonel bir alana da kayarsa, henüz temyiz gücü edinmemiş çocuklarımızı ne hâle getirir; hiç mi umurunuzda olmaz sizin?

Ortak paydaları yoğun dinselliklerden ibaret olan Ortadoğu toplumlarına bir bakın!

Sersefiller, cahiller, bağnazlar, geriler.

Adaletten de, haktan da, hukuktan da yoksunlar.

Yeryüzünün zavallılık timsali, itileni kakılanı, hor görülenidirler.

Bunun sebeplerinden biri de, dini siyasal yaşamın tam odağına koymak olduğu ve henüz dilinin peltekliği bile gitmemiş çocuk istismarında yattığı apaçıkken, çok mu özeniyorsunuz onlara?

Yerlerde sürünen eğitimin kalitesine özen göstermek dururken, bebeleri bile mumyalar gibi sararak, utanmıyor musunuz geleceklerini karartmakla uğraşmaya?

Yeryüzüyle yarışamadıkları gün, sizi rahmetle değil lanetle anacak, iktidarınıza oyuncak ettiğiniz o genç nesiller.

Her gerici adımda, tarihe bu çamurlu ayak iziniz kalacak.

Sonunda buralarını, sahtekârlığın, riyakârlığın, her türlü madrabazlığın kol gezdiği yerler yaptığınız, kapkara bir isle yazılacak.

[email protected]

twitter@cinarnamik