İngiltere ayrılma kararı aldıktan sonra İspanya'nın ve İtalya'nın da aynı yolu izleme konusundaki kıpırdanmalarının ardından lime lime dökülmeye yüz tutmuş AB'nin, kerameti kendinden menkul temsilciler meclisi Avrupa Parlamentosu'nun Türkiye ile müzakerelerin durdurulması yolundaki tavsiye kararı Türkiye'den hak ettiği reaksiyonu almakta gecikmedi. Cumhurbaşkanı Erdoğan, ileri gidildiği takdirde sınırların açılabileceğini de hatırlattı. İte kaka yürüyen bir ilişki; iletişim bile değil. (İletişim olsa, taraflar birbirlerinde davranış değişikliği oluşturabilecekler.)

Hayır, tek taraflı bir davranış değişikliği istiyorlar. 'Demokrasi'nin kalbi olduğunu iddia edip de, 'ikna'dan bîhaber ama 'yaptırım'dan yana hevesli bir Avrupa gücü olarak, Türkiye'yi terörle mücadeleden vazgeçirebilseler, örneğin OHAL'i kaldırtabilseler ve daha da ilerisi, bir türlü boyutlarını idrak edemedikleri darbe girişimi ortamına tekrar geri dönülmesini sağlayabilseler bizden iyisi olmayacak. Bir de tabii PKK'yı bağrımıza bassak…

Yağlı saçları ve sallapati görüntüsüyle ekranlarda gördüğümüz AP Türkiye raportörü Kati Piri hanım “15 Temmuz'da Türkiye'de ne olduğunu, kimin yaptığını bilmiyoruz” derken, bu ülkede neden istenmeyen kişi olarak algılandığını da bir zahmet düşünür mü acaba?

Yakın geçmişimize bir bakalım. Darbe girişimi ile mücadele eden ülkeyi ancak bir ay sonra ziyaret etmek aklına gelecek, FETÖ'cü darbecilerin sağ kolu yandaş teröristleri kollayacaksın ve Brüksel'de Türkiye aleyhine diledikleri eylemi yapacaklar, sen de seyirci kalacaksın…

Alt alta sıralayarak örnekleri tarih tarih saymaya başlasak, görürüz ki, Avrupa Parlamentosu'ndaki seçkin(!) parlamenterler, Türkiye'yi sadece ve sadece mültecilere karşı bariyer olması nedeniyle bugüne kadar oyalamışlardır. 'Vize serbestisi' havucu da işe yaramadığı için sorumluluğu yine bize atarak zeytinyağ gibi suyun üzerine çıkmaya çalışmaktadırlar.

Seçimle iktidara gelebilmek için ancak milli iradeye yaslanılması, bu milletin ortak ruhi şekillenmesine doğru dürüst okunması ve politikaların bu parametrelere göre belirlenmesi gerçekliğinden hayli uzak olduğu için 66 yıllık tek başına iktidar olamama geleneğini sürdüren CHP'nin arka arkaya 6 seçim kaybetmiş lideri, 15 Temmuz'dan gereken dersi çıkarmamış olacak ki, AP tavsiye kararını 'çok ağır bir yaptırım' olarak görüp “Bunun arkası gelecektir, ekonomik olarak arkası gelecektir, siyasi olarak gelecektir” diye AB sözcüsü gibi konuşmayı tercih edebilmektedir.

Ezberleri bozup, “Kati Piri Hanım! Sen öncelikle Türkiye'yi doğru oku, doğru anla” diyebilse, belki kendi tabanında da itibar görecek ve kendi partisine oy vermediği için üyeliklerini düşürdükleri eski partililerin bile dikkatini yeniden çekebilecekti. Ne Deniz Baykal gibi Ahmet Türk'ün ailesini ziyaret edebiliyor ve ne de üstünde iğreti duran Batılı sosyal demokrat giysisine toz konduruyor. Ne de 15 Temmuz'u unutturmaya çalışanlara diyecek bir çift lafı var.

Peki ya ne olacak? Türkiye ne yapmalı da, bir başka tür darbe girişimi atağı olarak nitelenebilecek şu ekonomik darboğaz tehditlerinden kendisini korumayı başarabilse? Teker teker gelmiyor belalar… Dünya Bankası da Türkiye ekonomisine ilişkin büyüme tahminini düşürmüş. Nedenleri sıralarken nasıl olduysa bir insaf ve itiraf duygusu yoklayıp geçmiş kalemlerini. Demişler ki:

“Başarısız darbe girişimi sonrasında, özel yatırımlar ve tüketimde yaşanan yavaşlama sebebiyle, 2016 yılına ilişkin büyüme tahminimizi aşağı yönlü revize ederek yüzde 3,5'ten yüzde 3,1'e düşürüyoruz.”

Bir kuşatmadır gidiyor.

Trump sürprizi ile birlikte Dolar'ın ateşlenmesi sadece bize özgü bir durum değildir elbette. Ancak Batı medyasının ve Hıristiyan Avrupa'nın öncelikli olarak köşeye sıkıştırmak istediği ülke Türkiye'dir.Cumhurbaşkanı Erdoğan Lozan'dan mı söz ediyor, “Eyvah” diyorlar, “Niyeti bozacak bunlar”… 15 Temmuz'da sessiz kalmalarının nedeni de içlerindeki umudun boşa çıkmasıyla duydukları hayal kırıklığıdır.

Çuvaldızı kendimize de batırmamız gerekmez mi?

Avrupa'da Türkiye ile ilgili iletişimi yıllar boyu kimler yürüttü? Türkiye'den kaçan ve Batı hukuku standartlarından nemalanırken yaşadığı topraklara sövüp sayan teröristler… 12 Eylül darbesinden mağdur olup da Avrupa'da sürgün yaşayan siyasiler, aydınlar… Ve elbette en büyük 'etkileyiciler'den sayılan ve Tanzimat'tan bu yana memleketini hor gören, Batı'ya siftinen, iyi eğitimli, varlıklı 'okumuş'lar…

Kenan Evren'in Batı'nın üzerimizde söz sahibi olmaması için ekonomik açıdan muhtaçlıktan kurtulmamız gerektiğine dair çektiği nutukta “Milletimiz çok çalışacak, çok üretecek, çok mal satacak ve bu dilencilikten kurtulacağız” şeklindeki ifadelerine 4 Temmuz 1981'de rahmetli Attilâ İlhan bakın ne diyordu:

“İyi ama, ya Batı'nın bütün politikaları, bizi güçlendirmemek, bizi bu dilencilikten kurtarmamak üzerine kurulmuşsa!” (Batı'nın 'Deli Gömleği' önsözünden)

Türkiye, dilencilikten kurtulalı çok oldu. Artık iletişimi de öğrenecek.

Pakistan'ından Birleşmiş Milletler platformlarına, uluslar arası toplantılardan dünya siyasi liderleriyle görüşmelere kadar her alanda tek başına Türkiye'yi yorulmadan anlatan Cumhurbaşkanı Sayın Erdoğan, Avrupa'ya kendini sevdirme derdine düşmüş içimizdeki ecnebilerin ve yıllar boyu oralara sığınmış teröristlerin söylemleriyle tortusunu bırakmış Türkiye algısını değiştirme mücadelesi veriyor. Tekrarlayalım: Tek başına.

'Yeni Türkiye'yi bu yüzden sevmiyorlar: Dilencilikten kurtuldu diye.

Eziklikten kurtulmuş olmamız, iletişimi gayet iyi yönettiğimiz anlamına gelmiyor. Ancak, diğer yandan kapsamlı stratejisi ve aksiyonlarıyla, bakanlıklar düzeyindeki birbirleriyle bağlantılı kadrolarıyla siyasi iletişimin ve kamu diplomasisinin bihakkın yerine getirileceği günler için sağlam temelimizin olduğunu unutmayalım. Az şey midir?