Ölüm haberleri geliyor yine güneydoğudan, yüreğimiz yanıyor.

        Bu karanlık savaşın sonuçları herkesi derinden yaralıyor, anaların gözyaşları dinmiyor.

        Peki anası olmayanlar? Çocuğunu anasız büyütmenin acısını yıllardır yaşayan bir babanın evlat acısını, yaşamayanlar nasıl anlar?

        BDP Muş milletvekili Sırrı Sakık’ın oğlunun; uzun zamandır devam eden psikolojik sorunları yüzünden intiharı üzerine atılan mesajları, yazılanları görünce en az şehit haberlerini duyduğumda hissettiklerim gibi bir acı yüreğimi deldi geçti.

        Bir BDP milletvekili olarak kimi zaman bende eleştirdim Sırrı Sakık’ı. Toplumun bir kesimi de süregelen terör olayları yüzünden, BDP nin yanlış politika izlediğini düşünerek Sırrı Sakık’a öfke duyuyor olabilir.

        Ancak bu nasıl bir vicdan, bu nasıl bir akıl tutulmasıdır ki, oğlunu yitirmiş bir babanın en zor gününde hakaret içeren, nefret ve kin dolu mesajlar gönderilebiliyor.

        Bu nasıl bir insanlık, bu nasıl bir öfke patlamasıdır ki, cenazeye bile saygı duymadığı gibi o iğrenç kinini kendi üzerine kusuyor!

        Başkasını incitmek, acı vermek isterken aslında kendini, vicdanını kirletiyor. Bu öyle bir lekedir ki, bir kez sinmeye görsün üzerinize, yaşadığınız sürece çıkmaz, silinmez.

        Sırrı Sakık; beğenin beğenmeyin Kürt halkının önemsediği, değer verdiği bir siyasetçidir.

Kavgacı, hırçın görüntüsü onun insan yanının, duygusal, naif özelliklerinin ortaya çıkmasını önler çoğu zaman.

Kaldı ki, bir siyasetçi olarak onu ve görüşlerini beğenmeyebilir, hatta kızabilirsiniz. Ama unutmamak gerekir ki, Sırrı Sakık da hepimiz gibi bir insandır ve beş yıldır aynı zamanda, anasının yokluğunu hissettirmemeye çalıştığı, psikolojik sorunları olan bir gencin babasıdır.

En az sizin, benim kadar evladına düşkündür ve yoğun siyasi çalışmaları yüzünden oğlunu ihmal ediyor olmanın ezikliğini ve vicdani sıkıntısını yaşıyordur.

Böyle acılı bir babaya, daha ilk günden “keşke sende ölseydin’” “darısı babasının başına’” türünden mesaj atanlar insan olamazlar.

Savaş zamanında bile taraflar; birbirlerinin cenazesine, dini günlerine, kutsallarına saygı gösterirler. Bu yapılan düşmanlık bile değil, düpe düz ahlaksızlıktır.

Uludere de gerçekleştirilen bombalamada çocuklarını yitiren anaların, aynı yerde devrilen minibüsteki askerlere yardıma ilk koşanlar olduğunu ne çabuk unuttunuz!

Siyasilere, hepimizin lanetlediği terörün önlenmesi için yeterli çabayı göstermeyenlere istediğiniz kadar kızabilir, öfkenizi değişik biçimlerde ifade edebilirsiniz.

Ama evladını yitirmiş bir baba var karşınızda.

Kim bilir ne zorluklarla ve son beş yıl anasız büyüttüğü gencecik, yaşamının baharında bir oğlunu yitirmiş, acılı bir baba.

“ölmeseydi, o da dağa çıkar, askerlerimiz öldürürdü” gibi alçakça bir varsayımdan yola çıkarak bu iğrenç mesajları yazanlara, basında benzer yazıları kaleme alan yazarlara söylenecek tek söz var.

Başına gelmeyen bilmezmiş.

“Düşmanım bile olsa, kimse evlat acısıyla yanmasın.”