Hasan Cemal’in t24.com.tr’de Diyarbakır ve Nusaybin izlenimlerini okuyorum. Akşam, DİHA’nın Twitter’a düşen videosunu izliyorum. Yoksul Kürt çocukları Kürtçe isyan ediyor, “Biji Apo” sloganları atıyor. Nusaybin’de direnenlerin bir kulağı da Cerablus’ta, orada bir devlet kurulup kurulamayacağını anlamaya çalışıyor. 

Kimlik, yoksulluk, öfke ve çaresizlik hâkim. Artık ne olursa olsun duygusuna geldikleri anlaşılıyor. Bu gidiş tehlikeli. Nusaybin, Cizre, Şırnak, Sur derken bütün Diyarbakır’ı ardından bölgeyi sarabilecek bir yangın söz konusu. 

AKP hükümeti, Suriye’deki mezhepçi politikasını Kürt karşıtlığıyla taçlandırdığında hatalar zincirine yeni bir halka eklemiş oldu. Kobane’den itibaren başlayan Ankara’dan uzaklaşma, barış sürecinin kesilmesi ve Tahir Elçi’nin öldürülmesiyle zirve yaptı. 

Tahir Elçi gibi bölgenin sözü dinlenen, uluslararası alanda sözü dinlenen bir kimliğinin susturulması, bölge dinamiklerini altüst edecek nitelikte. ‘‘Tahir Elçi’ye bile tahammül edemeyen bir devlet, bize neler yapar’’ duygusunun hâkim olduğu anlaşılıyor ortada. 

Selahattin Demirtaş ve HDP’li yöneticiler de çaresiz. Türkiyelilik politikasının işe yaramadığını, Kürtlere mutlaka bir statü kazandırılması gerektiğini görüyor ve söylüyor. İşin daha kötüsü, artık gençler üzerinde etki güçlerinin azalmış olması. 

AKP’nin Türkiye’ye yaptığı büyük kötülüklerden biri, siyaseti lümpenleştirmesi oldu. Medyasıyla Kürtlere ve partisine hakaret yağdırdı, Suriye’de IŞİD’e karşı onur savaşı veren YPG’yi IŞİD kadar tehlikeli ilan etti, daha da kötüsü akrabaları orada yaşayan insanlara “Kobane’den bize ne” dedi. 

İşşiz, mesleksiz, parasız, dilleri ve kültürlerine sahip çıkamayan gençlerin önüne sadece silah ve şiddet seçeneği bırakıldı. Kur’an Kursu ile örgüt tercihi arasında kalan gençlerin büyük çoğunluğunun PKK’yı tercih etmesi kimse için sürpriz olmamalı. 

Bölgede 25 yaş altı gençliği arasında işsizlik rekor düzeyde. Bu çocuklar yıllardır barış umuduyla oyalanmış, sonra masanın devrilmesiyle karanlık bir gelecekle karşı karşıya kalmış insanlar. Üstelik akrabalarının kızlı-erkekli olarak IŞİD’e karşı yürüttüğü mücadele dünya medyasında kahramanlık örneği olarak anlatılmış. Kobane direnişiyle heyecanlanmış, şiddetin hâkim olduğu bir coğrafyada kimlik olarak Kürtlüğü ve silahı seçmiş insanlar bunlar. 

Devlet, bu gençleri sadece güvenlik bazlı muhatap olur, sıkıntılarını, umutsuzluklarını ve Kobane mücadelesinin yarattığı heyecanı doğru okumazsa, daha büyük çatışmalara, hatta şehir savaşlarına yol açar. 

Evet, devlet güçlü. Tankı, topu, uçağı, helikopteri var ama şehir savaşı başka bir gerçeklik. Dalga dalga yayılması ihtimal dâhilinde olan, sivillerin artan ölümüyle dünya kamuoyunda sempati kazanması kaçınılmaz olan bir mücadele biçimi. 

AKP, Kürt meselesini geçmişte olduğu gibi askere havale etmiş, güvenlikçi yaklaşıma teslim olmuş havada. Bu politikanın bizi götüreceği nokta ortada. Siyasetin ve aklın devreye girmesi şart. Yoksa yarın çok geç olabilir.