Hafta sonu Yunanistan da yapılan seçimlerde SYRİZA partisinin aldığı başarılı sonuç, kuşkusuz sol kültürden gelen herkesi gururlandırdı, umut verdi.

Ancak 13 gruptan oluşan SYRİZA partisi ve lideri Aleksis Tripsas’ın siyasi geçmişi ve deneyimlerini irdelemeden, her zamanki kolaycı zihniyetle” niye bizde de olmasın?” demeye getirenlere söyleyecek birkaç sözüm var.

Öncelikle şu an hükümet kurma görevini Alan Aleksis’in asıl partisi Sinaspismos’un Syriza’nın 13 ortağından biri olduğu gerçeğini unutmamak gerekir.

Farklı siyasal görüşlerde on üç politik hareketin bir çatı altında ittifak yaparak seçimlere girmeleri bile başlı başına bir demokrasi kültürü ve başarısıdır.

Türkiye’de ne zaman solcular böyle bir birlikteliği gerçekleştirebildiler?

Benim hatırlayabildiğim, Kuruçeşme toplantılarının ardından oluşturulan Sosyalist Birlik partisi ve daha sonra bunun devamı sayılabilecek ÖDP denemesidir.

Her iki denemede de bileşenler, yeni bir program ve ortak politik duruş sergilemeyi başaramadıkları gibi ayrılıklar da çok sancılı ve sol harekete zarar vererek gerçekleşti.

Bizim önce geçmişimizle yüzleşmeye, siyasi tarihimizi sorgulamaya ve ardından bir özeleştiri sürecine ihtiyacımız var. Eskiyi restore ederek yeni hiçbir şey olmuyor.

Eleştiriye tahammül, birbirimizin görüş ve siyasi tercihlerine saygı, kimseyi ötelemeden, yok saymadan, bir amaç etrafında ortak davranabilme kültürünü oluşturmadan yapılacak her türlü siyasi ittifak ya da birliktelikler, kısa sürede hem kendine hem de genel anlamda solun geleceğine zarar veriyor.

Syriza örneğinden çıkaracağımız en önemli derslerden biri de öyle sanıyorum kitleselleşme hedefini önüne koyması ve diğer partilere göre farkındalık yaratacak, halkta karşılık bulacak projelerle ortaya çıkması olmalıdır.

Oysa bugün Kürt demokratlarıyla gerçekleştirilmek istenen ittifaklarda da, işbirliklerinde de bu kitleselleşme amacı çok geç fark edildi.

Kitle partilerinde lider unsuru öne çıktığı gibi, liderin örgütlü mücadele içerisinde yetişeceği ve ancak o zaman kendini kabul ettireceği de üzerinde durulması gereken önemli bir durum.

Aleksis Tripras’ın geçmişine baktığımızda bu özellikleri çok açık görmek mümkün.

Daha 16 yaşındayken öğrenci eylemlerinde aktif rol alan, Önlük hareketi diye bilinen protestolara liderlik yapan Aleksis, siyasi birikimini de Komünist Parti çalışmaları sırasında edindi.

Komsomoldan yetişen bir genç olarak siyaseti bir yaşam tarzı olarak benimseyen ve özel yaşamını da bu kültüre göre şekillendiren Aleksis, toplumda kimi zaman aykırı görüşleriyle öne çıkmayı da göze alabilen bir lider olduğu için başarılı olmuştur.

Kırk yaşını aşmasına ve önemli bir siyasi figür olmasına karşın, hala motosiklet kullanabilen, kravat takmayan, yemin töreninde dini ritüelleri reddeden, nikahsız beraberlik yaşayan biri Aleksis.

Her ortamda ateist olduğunu söyleyen,

Esrar kullanımı serbest bırakılmalı, askerlik kalkmalı diyebilen, eşcinselleri destekleyen bir lider.

Seçimler sırasında halka sunduğu cesur, sosyal ve ekonomik projeler, ezber bozan söylemler bir yana yaşam tarzıyla da halkın içinde, halkla birlikte, halktan biri olan Aleksis Tripras türü politika yapan bir lider var mı ülkemizde?

Keza ülkemizde13 farklı siyasi grubu bir araya getirebilen Syriza gibi bir parti varmış gibi Yunanistan seçim sonuçlarından gerçekçi olmayan anlamlar çıkarmaya çalışmak ne kadar doğru olabilir?

Kaldı ki, acımasız emperyal ilişkilerin hakim olduğu küresel dünyada, Syriza’nın uygulamak istediği politikalara egemen güçler ne kadar izin verirler, var olan siyasi ve ekonomik konjoktüre ne kadar denk düşer, bunu zaman içerisinde göreceğiz.

Öte yandan kendisine koalisyon ortağı olarak aşırı sağ ve Avrupa karşıtı Anel partisini seçmiş olması da ayrıca değerlendirilmesi gereken bir başka konu.

Sosyalist gelenekten gelen, işçi sınıfı ideolojisinden esinlenen kadroların oluşturacağı siyasi oluşumları ayrı tutarak söylemek gerekirse, bugün mevcut muhalefet partilerini referans göstererek Türkiye için Yunanistan seçim sonuçlarındaki gibi bir başarı beklemek, hayatın gerçeklerine hiç de uygun düşmüyor.

Aleksis’in yerine Kılıçdaroğlu’nu, Syriza’nın yerine CHP yi koyarak hayal kuranlar bu yazdıklarımdan pek hoşnut olmayacaklar, biliyorum.

Ama ne yaparsınız, güneş balçıkla sıvanmıyor.

Demokrasiye inanmadan, siyasi iradeye saygı göstermeden, halkın gücüne güvenmeden, yalnızca iktidar karşıtlığı üzerinden yapılan muhalefetle iktidar olunamayacağını görmeyenler, yine başkalarına öykünerek hayal kurmaya devam ederler.

Genel Başkanı bile iktidar olunabileceğine inanmayan bir partinin, bırakın tüm topluma, kendi tabanına bile umut ve mücadele isteği taşıması nasıl mümkün olacaktır.