Geçici Başbakan Ahmet Davutoğlu, hayatının en zor günlerini geçiriyor olmalı.

Koalisyon görüşmeleri sürerken öte yanda ülkenin yangın yerine dönmesiyle başa çıkmaya çalışıyor. Sorumlu olduğu Suriye politikasının çocuğu olan IŞİD belası inkâr edilemez hale geldi. Daha önce ‘kedidir kedi' ciddiyetsizliği ile geçiştirilen mızrak, çuvala sığmadığı için çare aranıyor. Suruç'ta 32 kişinin katledilmesinden sonra havadan IŞİD mevzileri vuruluyor. Ülke içinde de çok sayıda isim gözaltına alınıyor. Daha önce tutuklandığında ‘paralel kumpas' senaryosuyla temize çıkarılan Halis Bayancuk bile furyadan nasibini aldı. “Gülen'i eleştirdim, operasyona uğradım” haberlerini yapan Star Gazetesi; “Türkiye'yi tehdit eden adam gözaltında” başlığıyla keskin dönüş yaptı.

Hava operasyonları ve polis baskınları yasak savma kabilinden mi yoksa sonuç getirecek önleyici tedbirler mi bilmiyoruz. Ama AK Parti Hükümeti'nin, evimize ateş düşene kadar tehlikeyi görmezden geldiği aşikâr. Ali Bayramoğlu ve bir grup gazeteciye brifing verip IŞİD'i Türkiye için tehdit görmeyen ‘üst düzey yönetici' o bakış açısının somut örneği. Ne Suriye'den Rize'ye, Sakarya'ya gelen cenazeler ne de medyada yer alan haberler ciddiye alındı. Herkesin boşalttığı Musul'daki konsolosluğumuz basıldığında en büyük şaşkınlığı Ahmet Bey yaşadı. ‘Hacıbayram'dan Suriye'ye akın var' türü haberleri yapan uluslararası medyaya hakaret edilen günlerden, adı geçen semte baskınlar düzenlenen vakitlere geldik. Bugünkü tavır ne kadar sahici ve samimi zamanla ortaya çıkacak.

            Hükümet'in çözüm süreci ve PKK terör örgütüyle mücadeledeki ikircikli tutumu da şüpheden uzak değil. Ahmet Bey, basın toplantısında PKK için “Bırakın ülkeyi terk etmeyi, gittikçe silahlanarak çözüm sürecini istismar eden bir yola girdiler” demiş. Gerçek gazeteciler ‘soru mesafesine' yaklaştırılmadığından, ‘İyi de Sayın Başbakan siz o günlerde Antalya'da tapu kadastro müdürü müydünüz? Neden seyirci kaldınız?' diye soran olmamış. Gerçi Suriye politikasında olmasa bile çözüm sürecinde Davutoğlu'nun durumu iç güveysinden halliceydi.

    Tayyip Erdoğan, başbakan ve cumhurbaşkanı olarak süreci bir bürokrat ve iki bakanla götürdü. Genelkurmay Başkanı Orgeneral Necdet Özel, “Biz çözüm sürecine ilişkin yol haritasını bilmiyoruz, o çalışmanın içinde yokuz.” deme ihtiyacı hissediyordu. Bazı konularda MGK'yı devletin omurgası gibi görenler, böylesine hayati bir konuyu oraya götürmeye gerek görmemiş anlaşılan. Daha önemlisi savaşa ve barışa karar verme yetkisinin yegâne sahibi Parlamento da bu karartmanın dışında tutulmuyordu. MİT Müsteşarı Hakan Fidan ve bakanlar Yalçın Akdoğan ile Efkan Ala dışında kimseciklerin malumatı yoktu. Gerçi onlar da Erdoğan'ın manevra hızına yetişemiyordu. Dolmabahçe'de HDP'liler ile mutabakat metni okuyup çektirdikleri fotoğrafı Erdoğan, bir müddet sonra çöpe attı.

    Çözümün hayal ve ihtimaline bile umut bağlayıp kredi açan halk, kendini aldatılmış hissediyor. PKK silahlanıp şehirlere yerleşmek, AKP ise seçim malzemesi yapmak için süreci kullanmış. Şeffaf olmayan ve TBMM tarafından denetlenmeyen bir süreçle barışı tesis edemeyenler şimdi savaşa tutuştu. Aynı hatalı üslup ve usul devam ediyor. Hangi niyet ve şartlarla kurulduğunu bilmediğimiz masa, aynı şekilde devriliyor. Çözüm süreci barışı getirmediği gibi bu savaş da terörü çözmekten uzak. Tam tersine halktaki duygusal kopuş hızlandırılıyor. Daha keskin ayrışmanın temelleri atılıyor. Sürecin eksikliklerine dönük haklı eleştirileri ‘ihanet' damgasıyla bastırmaya çalışanlar, savaşı sorgulayanları da susturma peşinde. Daha dün arabayı uçuruma yuvarlamış şoför yine direksiyona geçiyor ve ona güvenmemizi bekliyor. Hangi hakla?