Ak Parti hükümetinin üçüncü iktidarında Başbakan Erdoğan bu dönemine ustalık dönemi demişti..

Ustalığını da temel hak ve özgürlüklerini ters anlayarak sergilemeye başladı Erdoğan.

İlk önce nereden başladı?

Kendine Muhalif olan basını ve yazarları sindirme politikasına girdi bazı yazarları kovdurdu ve işsiz bıraktı..Eleştiriyi bir hakaret olarak algıladı ve beğenmediği her yazıyı, haberi günü geldi hakaret gördü,günü geldi değerlerimize saldırı dedi.

Muhalefet eden tüm toplum kesimlerini yani kendisine oy vermeyen herkesten şüphelenmeye başladı.

Kendini seçilmiş Sultan görür oldu nasıl olsa arkamda halkın yarısının arkasında  olduğunu bilerek,demokratik yoldan gelmiş bir Başbakan değil de darbelerin döneminin hatırlatıyordu.

Toplumun yoksulluğu ve gelir dağılımındaki bozukluğundan faydalanarak,toplumun demokrasi talebi yok diyerek,demokrasi karın doyurmaz zihniyeti ile;ekonomiyi ciddiye aldı alması da doğru bir yoldu,küçümsenmeyecek ekonomide de başarıların altına imza attı.

AB den uzaklaştıkça Erdoğan,idamı savunur,kürtaj yasağını  gündeme getirirken,yargıya talimat verme,dindar nesil,tek din,Kemalistlerin her  meydana Atatürk büstü yaptığının  tersine her meydana,parka ve tepeye cami projelerini gündeme getirdi.Dindar bir politikacı gibi değil de, dinci bir siyasetçi gibi bir yol izlemeyi tercih etti..Ve Ruhban okulunu açmayıp 20 milyon Alevi kitlesinin ibadet yerini  Cem evlerini tanımaz olurken,doğuştan hakkı olan insanların anadilini yok sayarak seçmeli bir ders olarak kullanabilirler der oldu.Kürt sorununu çözemediği gibi bu sorun ülkenin ayak bağı olarak gündemdeki yerini tüm sıcaklığıyla koruyor hem de kan revan biçimde.

Başbakanın muhalefetsiz bir demokrasiyi savunduğunu biliyorduk ta; bir de cumhuriyet tarihinde ilk defa 2012 bütçesinin 1927 yılından sonra ilk defa Sayıştay raporunu yok sayarak parlamentoya getirerek,ilklerin altına imza atarak 2012 bütçesini gayri meşru ilan etmiş oldu hukuk tanımaz bir mantıkla.

Sayıştay  kamu adına ve kamu harcamalarını denetleyen saydam kamu yönetiminin teminatıdır demokrasilerde.

Bu görevinin Sayıştay 1862 yılında ilk adı “Divan-ı Ali-i Muhasebe” dir . Yani 150 yıllık bir tarihi geçmişi olan bir kurum.Sayıştay, 1927 yılından bu yana ilk defa bütçe görüşmelerine rapor sunmamış oluyordu Erdoğan’ın ustalık döneminde,bu da bir ustalık işi olsa gerek.

Birde bütçeye bir göz atalım:

Türkiye’nin 2013 yılı bütçesinin 404 milyar TL olması öngörülüyor.

Bütçeden  en büyük pay 47 milyar dolar ile Milli Eğitim Bakanlığına ayrılırken oran olarak yüzde 23 artırılıyordu eğitimin bütçesi önemli olaraki.Savunma Bakanlığının bütçesi ise,20 milyar 359 milyon 914 bin lira.Burada hakkını da teslim etmeliyiz Ak Parti hükümetleri döneminde eğitime ayrılan pay Cumhuriyet tarihinde savunmaya ayrılan payın üstüne  çıktı.

Fakat en çarpıcı bütçede göze çarpan Diyanet İşlerinin bütçesiydi.

Diyanetin bütçesi eğitimden sonra en fazla artırıldığı dikkat çekiyordu ve yüzde 18’3 le artarken diyanetin bütçesi 4.6 milyar TL sına yükselerek, 11 Bakanlığın bütçesine eşit oluyordu.Bundan altı yıl önce beş bakanlığın bütçesine eşitti Diyanetin bütçesi..Adalet Bakanlığının bütçesi ise,6 milyar 835 milyon 835 bin lira..Bir toplumun geleceği açısından Adalet Bakanlığının bütçesi en fazla pay alması gerekmez miydi?

Bir de Diyanet İşler Başkanlığının personel kadrosunu bakalım:129 bin kadrolu memur çalışırken 12 bin de sözleşmeli elaman çalıştırdığını öğreniyoruz. Diyanet Ak Parti hükümetlerinin bir yerde arka bahçesi olarak büyümeye devam ederken,ekonomik gücü ve potansiyeli Diyanet İşler Başkanlığının devlet  protokoldeki yerini de altıncı sıraya çıkarttı.

Bunların hepsi tartışılabilir ve makul de görüle bilir ama bütçenin kamu adına denetleyen Sayıştay’ın denetiminden kaçırarak geçirilmesi kabullenilir bir şey değil, bunu faşist asker darbe yapanların döneminde bile görmedik.

Peki bu yasa ve hukuk tanımaz cesareti nereden alıyor Başbakan?

Bir toplumun saydamlığı o ülkede vergi mükellefinin sayısı  ve kayırt dışı ekonomiyle ölçülür.

Türkiye de 20 milyon çalışanın yarısının kayıt dışı çalıştığı,yılda bin işçinin iş kazalarında öldüğü,ekonominin yüzde 48 ‘n kayıt dışı olduğu yerde, ülke bütçesinin Sayıştay raporundan geçmediğinin hesabı sorulur mu?Dünyada gelir dağılımı bozuk üç ülkeden biri olmasının yanında,artı 15 milyon insanın da yoksullukla boğuştuğu ve günde iki dolarla geçindiği yerde, hak aramak ve saydamlık gündeme gelir mi?Bunları çok iyi bildiği için Erdoğan fütursuzca hoyrat bir şekilde davranıyor.

Demokrasinin kendi içinde değişmez ilkelerinden birisi denetimdir,diğer iki ilkesi ise katılım ve seçimdir.

Denetimin olmadığı yerde yozlaşma olur,yozlaşmayı ise denetim kontrol eder bunun temel argümanı da hukuktur, başka bir yolu ve reçetesi yoktur.

Bir ülke de devlet harcamalarının denetlenmediği yerde,neyin hesabını soracaksınız?

Devlet hukuk dışı yönetiliyorsa, o ülkede temel hak ve özgürlüklerin hukukun güvencesinden bahsedebilinir mi?

Denetim derdi  olmayan,hukuku hiçe sayan,bireyi türemeyen, yer yüzüyle kendini kıyaslamayan ve AB’yi önemsemeyen bir toplumda, Sayıştay’ın devre dışı  kalması toplumun çokta umurundaydı.

Demokratik ülkelerde adalet terazisinin her iki kefesinin dengesini o ülkede ekonominin ve hukukun denetlenebilir olması belirliyor.. İşte ABD’de de vatanperverliğin ölçüsü vergi mükellefi olmaktan geçiyor,ABD’de yargı başkan Clinton’u saatlerce bir aşk skandalından dolayı saatlerce sorguluyor.

Erdoğan yargıya verdiği ayarla kendine dokunulması şöyle dursun,bürokratlarına dokundurmuyor,devlet harcamalarını da Sayıştay’a denetlenmesine ihtiyaç duymuyor;böyle bir sistemi AB kabul eder miydi? Kesinlikle hayır.

Onun için Erdoğan’ın niçin  AB’de uzaklaştığını şimdi daha iyi görüyoruz.

AB den uzaklaşmanın adı demokratikleşmeden uzaklaşmak olmuyor mu?