Aşk doğası gereği muhaliftir.

 İnsanı ve onun iç dünyasını zapt-u rapt altına almak, ehlileştirmek, evcilleştirmek için konulmuş –hakim ideoloji, gelenekler, aile, okul, devlet tarafından, elbet din tarafından, ayıplar, yasaklar, günahlarla korunan – ahlaki değerlere, kurallara, normlara muhalif olma halidir.

    Aşk, düzensizlik, anarşi ve kaos demektir.

Aşktan önce insanın hayatına şekil veren kurallar, alışkanlıklar, sınırlar, ölçüler aşkla birlikte tarumar olur.

    Aşk, çatışma ve huzursuzluk halidir.

Aşkın huzursuzluğu insanı  dönüştüren, değiştiren, devrimci bir huzursuzluktur. Dingin, sakin, durağan aşk olmaz. Büyük aşklar, büyük heyecanlar, hazlar ve acılarla yaşanır. Aragon “mutlu aşk yoktur! “ derken bunu anlatmak istiyordu.

    Aşkın takvimi, toplumsal alt üst oluş günlerinin, yani devrim günlerinin takvimine benzer.

Devrim günlerinde kitleler nasıl on yıllar içinde öğrenemedikleri, kavrayamadıkları pek çok şeyi, çok kısa sürede öğreniyorlarsa, aşk günlerinde de insanlar hayata ve kendilerine dair pek çok şeyi, aşkın yoğun iklimi içinde kısa sürede hissederler,algılarlar. O güne kadar kavrayamadıkları pek çok şeyi kavrar ve farkına varırlar.

     Her aşk biriciktir, üniktir.  

İster aynı insanın hayatındaki farklı aşklar olsun, ister değişik insanların hayatlarındaki başka, başka aşklar olsun; her aşk biriciktir, üniktir.

     Aile kurumunun zaferi, aşkın ölümü demektir.  

Aşk, her yerde, her zaman, insanın tabiatına aykırı olarak biçimlendirilmiş sahiplenme, mülkiyet, borçluluk, kıskanma gibi sevgiye düşman duyguların kutsanıp kabul gördüğü ‘kutsal aile’  ile çatışarak ve ona rağmen var olmuştur. Bu çatışmada aile kurumunun zaferi, aşkın ölümü demektir.

    Aşk insanın -  iç dünyasında kamu ahlakı tarafından işgal edilmiş -  en insan yanını, sevme yeteneğini açığa çıkaran olağanüstü bir dinamizmdir. Bu sebeple insanın kendi olma, yabancılaşmadan arınma yolunda attığı önemli bir adımdır.

    Sevgisizlik, hoyratlık ve ikiyüzlülüğün kol gezdiği bir dünyada aşk, bütün bu engelleri aşarak insanların kapısını çalıyor. Hayatlarının büyük bir bölümünü bir başka insana duyulacak o sevgiden uzak yaşamış yahut kendilerine öğretilmiş, işporta malı hisleri sevgi zannederek,  ‘gibi’  yaşamış insanlar, ya sığındıkları statükoyu tehdit eden bu davetsiz misafirden kaçıyorlar yahut aşkı yüceltip kutsuyorlar.

    Yüceltme illüzyondur. Aşkı olduğundan başka bir yerde aramaktır.

Aşk, hiçbir bastırma, kısıtlama, erteleme, ehlileştirme, kibarlaştırma olmaksızın yaşandığı gün, ani her zaman yaşadığımız diğer duygularımız gibi, sıradan bir duygu Haline geldiği gün, gerçek yerine ve değerine kavuşacaktır.

    Aşkta tereddüde, el titremesine, hesaba kitaba yer yoktur. Her aşkın elbet bir bedeli vardır. Bu bedeli göze alamayanlar aşkı, aşk gibi yaşayamazlar.

    İnsan yüreği birden fazla aşkı aynı zamanda taşıyacak genişlikte ve güçtedir.

Halbuki insanlar aşklarını yan yana değil, arka arkaya yaşıyorlar. Her yeni aşk, bir öncekinin cesedi üzerinde hayat buluyor. Bu model, tekeşli aile ahlakının, aşkı  asla hak etmediği acılarla, vicdan muhasebeleriyle, suçluluk  duygusuyla boğmak için kurduğu bir tuzaktır. Tuzağın küflü tabelasında “ AŞK İKİ KİŞİLİKTİR ” yazıyor.

    Aşkı herkes kendi ruhsal yapılanmasına, kültürel donanımına, duygu zenginliğine ve derinliğine uygun olarak yaşar.

   İnsanlığın tarihsel gelişim süreci, aynı zamanda aşkın kendini inkar sürecidir. Aşk milyarlarca insanın yüreğinde, bugünkü manasıyla,  aşk olmayan bir his olarak tecelli ediyor.

    Ana baba sevgisini anneler günü ve babalar günüyle metalaştıran kapitalizm, aşkı da Sevgililer Günü’yle metalaştırarak, topludaki tüketim histerisini körüklüyor. Onların aşk diye takdim ettikleri şey, öğretilmiş naylon duyguyla, bizlerin bir kasırga, bir girdap, bir uçurum olarak yaşadığımız aşkın arasında uzak yakın bir ilişki olmadığı açıktır.

14 şubat 1998