“Fransa'da göçmen ve insan hakları dernekleri tarafından yapılan başvuruyu karara bağlayan Yargıtay, polis tarafından 13 Afrikalı göçmene yönelik usule aykırı ve keyfi kimlik kontrolü nedeniyle devleti kusurlu buldu ve mâhkum etti.

Başvuruyu yapanların avukatı Felix de Belloy, kararın açıklanmasının ardından basına yaptığı açıklamada, ‘Bugünkü Yargıtay Mahkemesinin hükmü önemli. Çünkü, hiçbir gerekçe olmadan polisin keyfi kimlik kontrolü uygulamasına artık son veriliyor' dedi.”

Bu haber, Kasım ayının ilk haftası yansıdı ajanslara. Birkaç gün önce de; “Fransa'da Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde aday olduğunu açıkladıktan sonra başbakanlık görevinden istifa eden Manuel Valls'in, 5 Aralık Pazartesi günü imzaladığı kararnameyle Yargıtay'ı, Adalet Bakanlığı aracığıyla hükümete bağladığı ortaya çıktı” diye başka bir haber yer aldı gazetelerde.

Yargıtay Başkanı, bu kararı Resmi Gazeteden öğrenmişti. Kasım 2015'den bu yana dört kez uzatılan OHAL'in, Ocak 2017'ye kadar süreceği belirtiliyor.  Paris'te 130 kişinin ölümüne neden olan terör saldırılarının hemen ardından alınmıştı bu karar. Elbette, ülkede bir takım eleştiriler yapıldı ancak, bunun zorunlu olduğu da vurgulandı.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 15. maddesi, üye ülkelere denetimli bir şekilde hak ve özgürlükleri bir süre askıya alma izni veriyor. Bu gerekçelerle AB, Fransa ve Belçika'ya herhangi bir uyarıda bulunmuyor. Fakat, Türkiye söz konusu olduğunda bırakın terör saldırısını, bu iki ülkenin yaşadıklarının çok daha kötüsünü yaşayarak, bir darbe girişimine maruz kaldığının bilinmesine rağmen, sürekli OHAL konusunda ikaz ediliyoruz.

Bu noktada, arka planda asıl sorunun başka şey olduğu anlaşılıyor. Bunlar, Türkiye'yi dünya kamuoyunda köşeye sıkıştırmak için yapılan siyasi hamlelerden ötesi değil. Belki Kıbrıs, belki mülteciler ya da başka bir çıkar çatışması olabilir. Aksi halde, 130 Fransız'ın, binlerce terör mağduru Türkiye'liden daha kıymetli olduğunu düşünebilirdik!

Yine ‘Erkler Ayrılığı' ilkesine önem veren AB'den bir ses duyamadık. OHAL, bu hal, şu hal fark etmiyor, onlar yapıyorsa; her hal doğrudur, hoştur! Konu onların huzuru ve bekası olunca akan sular duruyor.

****

‘Türkiye Gündemi Kamuoyu Araştırması' adlı bir anket çalışması yapan Varyans Araştırma şirketi, bunu, 12 ilde ve 2500 denekle gerçekleştirdi.

Bu sonuçlardan bir kaçı şöyleydi:

Yeni Anayasa gerekli mi sorusunun cevabı, yüzde 74,3 ile ‘evet' oldu.

 Yeni Cumhurbaşkanlığı sistemi için; yüzde 55,2 ‘evet', 44,8 ise ‘hayır' olarak çıktı.

‘Bugün bir seçim olsa ne olur' sorusunun yanıtlarında ise AK Partinin, oylarının son seçime göre daha da arttığı, HDP'nin ise sürekli oy kaybettiği görülmüş.

15 Temmuz kalkışmasının sonucunda ise, Yeni Cumhurbaşkanlığı Sistemine desteğin arttığı görülüyor.

Tam da bu noktada beni şaşırtan başka bir şirketin anket sonucu oluyor. Araştırma sonuçlarına göre, yüzde 14'lük bir kesim, 15 Temmuz darbesini AK Parti'nin bir oyunu olarak görüyormuş. Cidden çok büyük bir rakam. Kesinlikle bu, sosyal-psikologlarca incelenmeli. Aslında; yeni anayasa isteyenlerin de rakamı düşük. Nihayet bir darbe yasasıyla idare ediliyoruz. Yüzde 90'dan fazla evet denilen darbe yasasına, 34 yıl sonrasının Türkiye'sinde yüzde 74 hayır çıkması da mutluluk verici değil.

Anket şirketine göre detaylara inildiğinde, yeni anayasaya hayır diyenlerin başını CHP'liler çekiyor.

Bu arada AK Parti ve MHP, Yeni Cumhurbaşkanlığı sisteminin taslağında anlaştı ve Meclis'e sunma kararı alındı. Muhtemelen CHP ve HDP, karşıt oy kullanıp, en azından referanduma gitmesin diye uğraşacaklar. Zaten CHP, bunu açıkladı.

Referandumdan korkan, “aslan sosyal demokratlar” ülkesi!

Bunlar çalışmazlar, bir öneri getirmezler; gelene ve getirene de engel olurlar. Nasıl bir kitleyse, hiç bir şey yapmadan onlardan oy toplamanın kolayını bulmuşlar. Saldır, çamur at, dedikodu yap, ucuz ayak oyunlarıyla günü kotar, assolistten hallice vekillerle, hır-gür çıkar, tamamdır!

İnsan şuna üzülüyor! “CHP,  bir şeye karşı çıkıyorsa, bunda kesin halk yararı vardır”düşüncesi, kemikleşmiş durumda.

Bu ön kabul, haksızlıktır diyebilmeyi çok isterdim. Yine; tartmadan, tartışacağımız bir haftaya giriyoruz maalesef!

[email protected]