Hükümete yakın liberal yazarlar Demirtaş’tan ya da HDP’den sözederken “Kürt kimliğine” vurgu yapmadan edemiyorlar. Yani demek istiyorlar ki HDP’nin de Demirtaş’ın da sembolize ettiği siyaset özünde “Kürt siyasetidir”. Gerçekte bunda bir sıkıntı yok, çünkü kimlik üzerinden siyasetin de bir meşruiyeti vardır ve HDP de Demirtaş da böyle bir siyaset yapıyor olabilirler.

Sıkıntı yok, ama Demirtaş’ın adaylığı da HDP’nin varlığı da bir “Türkiyelileşme” kavramı üzerine oturtulmuşken, Demirtaş’ın etnik kökeninden ya da arkasındaki kitlelerin çoğunlukla Kürt olmasından giderek ısrarla temsil ettiği siyaseti de bir kimlik siyaseti olarak nitelemek kötü niyet değilse nedir ki?

Bu sütünlarda çok kez yazdığım gibi HDP’nin “Türkiyelileşme” kavramını, yine AKP’ye yakın yazarların, HDP’nin, Türkiyeli olmayan (anlaşılan Kürt demek istiyorlar), ama “Türkiyeli olan bir parti olmak” istemesi gibi okuma ısrarları da aynı kötü niyetin bir başka ifadesi değilse nedir ki?

Oysa “Türkiyelileşme” kavramı, farklı etnik ve inanç gruplarından oluşan bir toplumda, bu farklı etnik ve inanç gruplarının talepleri üzerinden yapılan ve özünde çatışmacı olan kimlik siyasetlerine karşı önerilen alternatif bir siyaset kavramıdır. Bir başka ifadeyle, Türkiyelileşme kavramı ve bu kavramın ima ettiği siyaset, topluma, “Ne olursan ol, yeter ki demokrat ol!” diyen ve toplumdaki farklı kimlikleri “demokratlık” paydasında birleştirmeyi öneren bir siyasettir.

Buradan bu siyasi yaklaşımı, siyasetler arasındaki farklılıklara kimi liberal düşünürün önerdiği gibi bir “büyük uzlaşma” öneren ve toplumun bu büyük uzlaşma temelinde yönetilmesini murad eden toptancı bir yaklaşım olarak anlamak doğru değildir. Demokrasi her zaman için farklı düşüncelerin karşılaştığı ve bu farklı düşünce taraftarlarının toplumu ikna etmek için çabaladıkları bir uğraştır. Ama Chantal Mouffe’un dediği gibi demokratik siyasette farklı fikirleri savunanlar birbirlerine “hasım”dırlar ama birbirlerinin “düşmanı” değildirler. Bu nedenle de “Türkiyelileşme” kavramından bir uzlaşma üretilecekse bu da ancak bu farklılık üzerinden bir uzlaşma olmalıdır.

Ama ne yazık ki Hükümete yakın liberal yazarlar işin bu tarafıyla hiç ilgili değiller. İlgili değiller çünkü  Hükümetin benimsediği “İslami kimlik” üzerine oturmuş siyasetin çatışmacı ve düşmanlaştırıcı bir kimlik siyaseti olduğunun ya farkında değiller, ya da bunu, bu siyasetin belki büyüklüğü, belki başarısı ve belki de sağladığı imkanlar nedeniyle görmüyorlar. O yüzden de, son günlerde Başbakan’ın, HDP’nin Meclis’de dahi olmaması gereken bir parti olduğu yönündeki ifadelerinin, çağdaş demokrasilerde olmaması gereken “düşmanca” bir tavır olduğu konusunda tek bir kelime dahi etmediler.

Dolayısıyla, asıl “Türkiyelileşme”si gereken siyasetin AKP’nin “İslami kimlik siyaseti” olduğu gerçeğini görmeden HDP’nin siyasetini Kürt kimliği ile tanımlamak, HDP’nin Kürt kimliği üzerinden siyaset yaptığında ısrarcı olmak, Türkiye’de olan bitenleri ya anlamamak ya da anlamamaya karar vermiş olmak anlamına gelir. (Bu söylediğim “Türkiyelileşme” sorunu tabii ki CHP için de MHP için de geçerli ama burada konu iktidar partisi olduğundan bunun altı çizildi).

Hükümete yakın liberal yazarların inandığının tam aksine, HDP ve Demirtaş Kürt kimliği üzerinden bir kimlik siyaseti değil, çatışmacı ve enerji boşaltıcı kimlik siyasetlerine bir alternatif olmak üzere, çağdaş bir, “çok-kimlikli” ve “katılımcı” yeni bir “demokrat siyaset” önermekteler. Oysa ne Hükümete yakın yazarlar ve ne de AKP’liler, kendi siyasetlerinin, İslami kimlik üzerinden yürütülen yıkıcı bir kimlik siyaseti olduğunun henüz farkında bile değiller.

O nedenle de düzeyleri karıştırmamak gerekir: eğer dedikleri gibi AKP “yeni Türkiye’nin” partisi ise, HDP, “Yepyeni Türkiye’nin” partisidir.