ABD’li psikolog Abraham Maslow’un “ihtiyaçlar hiyerarşisi” primadinin birinci basamağında bulunan fizyolojik ihtiyaçlardan (nefes, besin, su, ısınma, cinsellik, uyku, denge, boşalım) sonra güvenlik ihtiyacı gelir. Daha sonra sırasıyla ait olma, sevme/sevilme, saygı duyulma-saygınlık ihtiyaçları gelir. Maslow’a göre belirli bir kategorideki gereksinimler tam olarak karşılanmadan kişi bir üst düzeydeki kategorinin gereksinimlerini algılamaz, böyle gereksinimleri yoktur. Örneğin günlük olarak karnını doyurabilen fakat güvenlik içinde bulunmayan, kendini sürekli olarak olası bir tehdit altında algılayan bir insanın, dünya görüşünü geliştirmek, kitap okumak, estetik, saygınlık ve kendini geliştirmek gibi bir gereksinimi yoktur.

Cumhuriyetin kurucu ideologları Türkiye Cumhuriyetini kurarken bu coğrafyaya ait olan kadim değer ve kültürlerin dünden bugüne akmasını sağlayan ana damarı kesti. Kültür, gelenek, inanç, örf ve adetlerin sonraki kuşaklara aktarılmasının önü alındı. Yerine, topluma laboratuvarda üretilmiş, yapay, bu coğrafyayla alakası olmayan bir yaşam biçimi dayatıldı. Bu, Türkiye toplumu için etkisi 90 yıl sürecek bir kopuşu ifade etmekteydi. Halk bir gecede cahil oldu. Bireyler kendisine yabancılaştı.

Mühendislik ürünü olan, masa başında halka rağmen gerçekleştirilen bütün projeler dirençle karşılaşır. Çünkü toplumun benimseyip içselleştirmediği, tepeden indirgemeci, tavandan tabana doğru gelişen bütün değişim(?)ler travma yaratır. Aradan uzun yıllar geçse de, yatağı değiştirilen ırmak gün gelir tekrar doğal mecrasında, kendi yatağında akmaya başlar.

Cumhuriyetin kurucu mühendisleri, masa başında kurdukları “mühendis devlet”in ayakta kalması için “korkular” üretti. Maslow’un da işaret ettiği “güvenlik ihtiyacı”nı karşılamayan bir toplum/birey, saygınlık, kendini gerçekleştirme ve bir dünya görüşü geliştirme gibi bir ihtiyacı doğal olarak hissedemeyeceğinden kendisine empoze edilen, ancak aslında var olmayan “sanal korkular”ın giderilmesi için ceberut devlete muhtaç hale gelecek, dolaysıyla ihtiyaçlar hiyerarşisinin “kendini güvende hissetme” basamağında takılıp kalacaktı.

Nitekim öylede oldu. Türkiye halkı, “bölünmekten ve şeriattan” korktukça, tepeden inmeci, Kemalist ideoloji toplumsallaştı. Bir avuç elitin yönettiği, halka asla güvenmeyen rejim, korkular üzerinden devletin bütün kurumlarına kendisini tahkim etti. Halk korktukça, Kemalist ideoloji resmileşti.

Kendisini güvende hissetmeyen insanlar, “kurtarıcı” ararlar. 90 yıllık denklemin sihirli formülü de budur.Mühendis devlet 90 yıl boyunca kendi vatandaşını korkuttu. Sonra korkuttuğu vatandaşlarını kurtardı. Sonra yine korkuttu, yine kurtardı. Bu sarmal onlarca yıl devam etti. Darbelerden önce “ülke kaosa sürükleniyor” manşetleri ile darbeden bir gün sonra “ordu demokrasiyi kurtardı, kaos bitti” manşetlerinin çıkış noktası da yukarda söz ettiğimiz “korku ve kurtarıcı” denklemidir.

Vesayetin bugüne kadar yaşamasının ana nedeni “Kürt meselesi”dir.Doğrusu, Kürt meselesi, vesayetçilerin vesayetlerini devam etmesini sağlamak için bizzat kendileri tarafından başlatılmış ve bitmesi hiçbir zaman istenmemiş bir meseledir. Bu meselenin bugüne kadar sürmesinin nedeni de vesayetçilere yaşam kaynaklığı yapmasıdır. Devlet ve onu yöneten bir avuç elit azınlık, Kürt meselesi üzerinden “rutin dışı”na çıkmıştır. Bu rutin dışılık topluma pompalanmış “bölünme korkusu” üzerinden meşrulaştırılmıştır. Toplum, bölünüyoruz zannederek, “sözde kurtarıcı”sına rıza göstermiş veya onun yaptığı hukuk/insanlık dışı muameleye sessiz kalmıştır. Oysa iceberg’in görünmeyen kısmında işler çok farklıdır. Ortada bölünmek için bir sebep yoktur. Mavi kanlılar, egemenliklerini tahsis etmektedir. Halkın egemenliği, halka çaktırmadan büyük bir ustalıkla engellenmektedir.

İşte buraya kadar anlattığımız bu “tiyatro oyunu”, vesayetçilerin yaşam kaynağı ve 5-10 yılda bir tekerrür eden “korku-kurtarıcı” sarmalı, çözüm süreciyle birlikte tarihin çöp sepetine atılmıştır.

Türkiye’nin kendi iç sorunlarıyla boğuşmasını isteyen küresel güçler boşa çıkmıştır. Yeni Türkiyeciler, oyunun farkına varmış, devletin güvenlikçi perspektifinden vazgeçmiş, köklü bir paradigma değişikliğine gitmiştir.

Bu değişim, “tabandan tavana” gerçekleşince halk büyük bir destek vermiştir. Dolaysıyla artık Kürt meselesi üzerinden “rutin dışına çıkma” devri sona ermiştir.

Ne var ki, vesayetçilerin tasfiyesi kolay değildir. Nitekim sudan çıkan balıkların can havli gibi, Kürt meselesi üzerinden oksijen alan vesayetçilerin bu oksijeni kesilince yaşamak için Aleviler üzerine bir karabasan gibi çökmüşlerdir.

Gezi sürecinden bu yana masa başında verilen kararın, uygulanan projenin öznesi “Aleviler”dir.Dikkatinizi çekti mi bilmiyorum, artık sokaklara sadece Alevi gençler sürülmektedir. Çünkü Kürt gençler, çözüm sürecinden bu yana sokakları terk etmiş, romantik solcuların ütopik devrimlerinin öznesi olmaktan vazgeçmişlerdir.

Amaç bellidir. Aleviler ölecek, mevcut siyasal iktidara ve Erdoğan’a toplumsal bir öfke duyulması sağlanacak. Bu öfke üzerinden sokaklar daha da hareketlendirilecek ve böylece iktidar devrilecek veya toplum tekrar “kurturacı”ları göreve çağıracak.

Türkiye halkı uzun süredir kendini “güvende” hissetmektedir. Bu nedenler bugüne kadar karşılayamadığı, Maslow’un güvenlikten sonra sıraladığı ihtiyaçlar olan saygınlık, estetik ve kendini gerçekleştirme ihtiyaçlarını karşılamaya başlamıştır.

Bu ırmağın kendi yatağında akmaya başlamasının işaretidir.

Ancak dikkatli olmakta, tedbirli davranmakta fayda var. Zira başta Alman istihbaratı olmak üzere ulusal ve uluslararası işgalci vesayetçilerin yeni sürüm yaşam kaynağı Alevilerdir.

Tam da bu nedenlerle, bugünlerde, Alevileri ilgilendiren Demokrasi Paketlerinin peş peşe açılması gerekir.

Tecrübeyle sabittir. Vesayetin panzehri demokratikleşmektir.

Alevi açılımının tam zamanı.

@bayramzilan