Şu krizin Türkiye’ye uğrayıp uğramayacağı konusunda sanıyorum herkesin kafası karıştı. Geçen gün Babacan, ‘artık otobanda değil, tek şeritli yolda gideceğiz; dikkatli harcayın’ dedi. Biliyorsunuz Başbakan ise ‘harcayın ama israf etmeyin’ demişti. Aslında bu harcama ve israf kavramları arasındaki fark hem bize içinde bulunduğumuz dönemi (krizi) hem de kriz sonrasında nasıl bir dünya aramamız hakkında önemli ipuçları veriyor. Ama biraz soyut kaçabilecek bu konuya girmeden önce, bu yılı ve hemen sonrasını nasıl geçireceğimiz konusundaki tahminimi yazayım: Geçen yılın son iki çeyreğinde yakalanan, istihdam ağırlıklı yüksek büyüme temposu düşecek. Eğer ki ekonomi yönetimi, seçim öncesi ve sonrası vaat ettiklerini gerçekleştirmek doğrultusunda acil adımlar atarsa, ayrıca Merkez Bankası şu an girdiği yoldan iç ve dış baskılar sonucunda çıkmazsa, Türkiye bu kaosu-krizi demiyorum- görece kolay atlatır.

Şimdi gelelim iftar tartışmaları ile alevlenen kapitalizmin artık aşılması gerektiği, bu bağlamda alternatif bir ekonomi ‘ağır’ meselesine...

Şu sıralar bu alternatif ekonomi tartışmaları en çok İslami kesimin belli çevrelerince dile getiriliyor. Oradan başlayacağım. İhsan Eliaçık bir makalesinde şöyle yazıyor: ‘Eğer maddi zenginlik Allah’ın kulları üzerinde görmek istediği nimet ise, bunu en çok kimin üstünde görmek isterdi? “Âlemlere rahmet” olarak gönderilende değil mi? Neden yok peki? Neden? Hz. Ebubekir’de neden görünmedi bu nimet? Varken neden yok oldu? Zenginken Müslüman oldu, fakat sonra neden Müslümanken zengin kalamadı? Neden? Hz. Ömer, Hz. Ali neden tek kuruş miras bırakmadı? Neden? Niçin? Akılları ermiyordu ha? Belki de ticaretten anlamıyorlardı? Oyun kurmayı, fırıldak çevirmeyi bilmiyorlardı, öyle mi? Peki, Hz. Peygamber Abdurrahman bin Avf’ın ticaret kervanını neden üç kez sıfırlattı, dağıttırıp infak ettirdi? Hz. Fatıma’nın kolunda altınlar görünce neden koluna vurup “Ateş bunlar, at” dedi?’  İslam’ın geleneksel kaynakları ve tabii Kur’an, Eliaçık’ın yukarıdaki sözlerini doğrular. İslam’ın ekonomi için oluşturduğu normlar, bütün zamanlarda geçerli olabilecek ‘insani’ doğrular üzerine oturmuştur. Bu normlar, israftan, savurganlıktan ve bunların kaynağı olan sömürüden kaçınılması anlayışını örer.