Bayram haftasını yeni bir ‘uğraş’ ve sorunla bitiriyoruz: İsrail.

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Netanyahu hükümeti için ‘strateji yoksunu’ dedi. İsrail’in gelmiş geçmiş en ‘şahin’ hükümetinin BM raporunu, İsrail lobisinin etkin olduğu New-York Times’a sızdırmasıyla gelinen süreç Gül’ü haklı çıkartıyor.

Bir kere şunu söyleyelim; bugün Esad’ın başı ne kadar beladaysa Netanyahu’nun da o kadar belada. Çünkü Ortadoğu’da Baas rejimlerinin çözülmesi İsrail’in bölgedeki yalnızlığını pekiştirirken, İsrail muhalefeti de artık toplumsal bir hareket olarak ortaya çıkıyor.

Bundan bir süre önce İsrail’de de Dafni Leef adlı bir kızın, kiralık evinden çıkarılmasından sonra Tel Aviv’in Rothschild caddesinde çadır kurmasının ardından ucuz konut talebiyle başlayan gösterilerin hızla yayıldığını ve sosyal adalet talebiyle genişlediğini unutmayalım. Dafni hareketi, genel greve kadar giden İsrail muhalefetini gün yüzüne çıkardı. Artık Netanyahu’nun korkmadan diktatör olduğunu söyleyen, dünya ile bütünleşerek savaş karşıtlığı yapan bir İsrail muhalefeti var. İsrail’deki gösteriler, göstericiler tarafından ‘farkındalık devrimi’ olarak niteleniyor. Bu çok doğru bir tanımlama, çünkü İsrailliler, yıllardır devletlerinin yaptığı terörü görmezden geldi. Terörist İsrail devletinin kendilerinin koruyucusu olduğunu zannettiler. Hâlbuki bu, 20. Yüzyılın en acımasız terör devletlerinden birini yaratan bir illüzyondan başka bir şey değildi.

 İsrail devleti, kendisi gibi terörist Baas rejimlerini, kendisine düşman gibi göstererek hem içerideki meşruiyetini hem de dış dünyadaki meşruiyetini sağladı. Bugün İsrail terör devletinin, -şaşırmayın-Ortadoğu coğrafyasındaki en büyük destekçisi Suriye’deki Baas rejimidir. Suriye ve İsrail birbirlerine yaslanarak ayakta duran iki katliamcı devlettir. Ama aynı anda, hem Suriye hem de İsrail halkları bu durumu ‘farkına’ vardılar. Esad ve Netanyahu aynı adamlardır. Şimdi Türkiye’de de Netanyahu ve Esad’ı ortaya çıkaran siyasi iklimin ürünü olanlar, Türkiye-İsrail ilişkilerinin ne denli ‘köklü’ olduğundan başlayıp işi, bu iki ülke birbirinden vazgeçemeze getiriyorlar. Bir kere, Türkiye ve İsrail arasındaki ekonomik ilişkilerin aksaması hatta ortadan kalkması, Türkiye’yi değil ama İsrail’i zor durumda bırakır. İsrail’in sahip olmakla övündüğü askeri teknoloji, bugün yalnız ne İsrail’in ne de ABD’nin tekelindedir. İnsansız hava araçlarından, nükleer teknolojiye kadar askeri teknolojinin dünyadaki tekeli kırıldı zaten.  

İsrail tarım ve enerjide Türkiye’ye muhtaç! 

Tarım, bugün İsrail için hem gelişme hem de egemenlik aracıdır. İsrail’in en önemli ırkçı egemenlik politikası doğal kaynaklara el koymasıdır. İsrail, Filistin topraklarındaki su kaynakların yüzde 60’ına el koymuştur. Bunun için tarım ve su tabii enerji İsrail için var olma alanlarıdır.  İsrail’in askeri teknoloji dışında ciddi adımlar attığı tarım için suya ve daha fazla toprağa ihtiyacı var. Bunun için İsrail, Uluslar arası İşbirliği Merkezi (MASHAV) aracığıyla GAP bölgesinde, 2003 yılında imzalanan anlaşma gereği, danışmanlık faaliyetlerini yürütmekte ve hem yatırım hem de Dicle, Fırat sularının uluslar arası su havzası statüsüne geçmesi çalışmalarında bulunmaktadır. İşte GAP ve Dicle-Fırat nedeniyle Türkiye’nin Kürt sorunu, İsrail’in de ‘sorunu’ aslında kaşıdığı bir ‘sorunudur’.

Bugün İsrailli tohum firmalarının Türkiye’de çok ciddi yatırımları ve projeleri vardır. İsrail, Türkiye’deki tarım faaliyetleri için Milli Emlak’tan çiftlik kurmak için toprak talebinde bile bulunmuştur. Ayrıca enerjide, Kafkas-Hazar petrolünün İsrail-Hayfa üzerinden değerlendirilmesi bu hattın su ve iletişim için de kullanılması ve işgal altındaki topraklarda enerji santrallerinin Türk şirketleriyle kurulması, böylece işgali ekonomik olarak meşrulaştırma girişimleri uzun vadeli İsrail stratejileridir.

Sonuçta İsrail, enerji, tarım, askeri teknolojiye dayalı ekonomisini, Türkiye olmadan uzun süre ayakta tutamaz. Bu işin ekonomik yanı, siyasi olarak da İsrail aslında kaybetmiş bir devlettir. Bunu, bizdeki dar kafalı ulusalcılar, Amerika’daki neoconlar ve hala onlardan medet uman İsrail lobisi dışında, Obama yönetimi, Rusya ve AB biliyor. Bunun için İsrail’in hele, Esad gibi, bir ayağı çukurda olan Nazi artığı Netanyahu’nun Türkiye ile öyle boy ölçüşmesi gibi bir durumu olamaz. Yani merak etmeyin Doğu Akdeniz’de savaş çıkmaz.