Bugün AK Parti’nin kuruluşunun 16. Yıldönümü… Öncellikle, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın şahsında tüm AK Parti camiasını, seçmenlerimizle birlikte kutluyorum. Bu harekete can vermiş, katkıda bulunmuş lakin ebediyete göçmüş herkese de Allah’tan rahmet diliyorum.

AK Parti, Türkiye’nin siyasi hayatına damgasını vuran bir fenomen. Hatta, etkileri ülke sınırlarını da aşmış durumda. Bugün birtakım ülkelerin Türkiye’ye yönelik geliştirdiği olumsuz tutumun kendisi de, Erdoğan fobisinin nedeni de AK Parti’nin kayıtsız kalınamayacak etkisi.

16 yıl boyunca, tüm belaltı saldırılara karşın, ülkeyi belirli bir gelişim rotasında tutmak, hedefler koymak, o hedeflere ulaşmak, türlü darbelere karşı siyasal sistemin, millet iradesinin güçlenmesini sağlamak, beşeri planda bir tür mucize gibiydi. Bu arada, Sayın Erdoğan’ın da, AK Parti’nin de yaslandığı tek güç, milletten aldığı meşru siyasal destek oldu. Hatta, yönetmek mesuliyetini aldığı devletin içinde de FETÖ gibi derin yapılar vardı. Öte yandan, PKK, DHKP-C ve DEAŞ gibi türlü terör örgütleri Türkiye’nin üzerine gönderiliyordu.

Sadece Türkiye’nin değil, küresel müesses nizamı da karşısına alarak yol kat eden bir partinin sadece millet iradesine güvenmesi, 15 Temmuz gecesi Erdoğan’ın söylediği gibi “Milletten başka güç tanımaması” öyle kolay açıklanır bir durum değil. Girdiği her seçimi, kaçınılmaz olan iktidar yıpranması ve yeni nesillerin doğal arayışlarına rağmen kazanmak da öyle. Bu yüzden AK Parti hareketi fenomen olma özelliğini hak ediyor.

Devleti, dar kadro hareketlerinin değil, milletin devleti yapmaya dönük her atılım, bu olağandışı başarıyı getiren yol taşları oldu. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın, kayıtsız şartsız millet iradesini kerteriz alan tavizsiz tutumu, millet tarafından her zaman fark ve takdir edildi. Erdoğan’ın başarısının altında yatan şey, organik yeni nesil bir siyasetçi olmasıydı. Sırtını millet dışındaki iktidar odaklarına dayamak yerine, milletinin ne istediğine dönük tercihleri, ayakta kalmak şartıyla her zaman başarıyı getiriyordu.

Bu meselenin bu kadar basit bir açıklaması vardı: “Millete git, onun taleplerini doğru oku ve o talepleri yerine getirmek için elinden geleni yap.” Formül buydu…

Böyle olduğunda, Erdoğan ve AK Parti’yi ancak iki şey devirebilirdi. İlki, vesayetçilerin alıştığı türden bir darbe olabilirdi. Bu 12 Eylül gibi konvansiyonel bir darbe de olabilirdi, 28 Şubat gibi postmodern darbe de… Esasen, her türlü darbe tipini de denediler. Ayışığı, Sarkız’lardan başlayıp, 28 Nisan e-muhtıralarından geçen, kapatma davalarından, ekonomik abluka denemelerine varan, sonra birden aks değiştirip 2013 Gezi kriziyle farklı metotlara yönelen birçok darbe girişiminden AK Parti sağsalim çıkmasını bildi.

Bir diğer yol da, yine millet iradesini tek güç olarak belleyen ama siyasi olarak milleti peşinden sürükleyecek bir başka siyasi rakibin ortaya çıkmasıydı. Türkiye’nin siyasi yelpazesine baktığınızda, bu ancak CHP’nin işgal ettiği kanalda olabilirdi. Ancak, CHP ilk yöntemi deneyenlerin müdahalesine uğradı ve bugünkü acınası hallere kadar geldi.

Bugün 16 yılı geride bırakan ve hâlâ Türkiye’yi heyecanlandırmayı başaran, ülkenin geleceğinde varolacağı anlaşılan bir merkez partisi olarak AK Parti, belki de asıl verimli olacağı çağının başında. Çünkü, artık yeni bir hükümet sistemimiz var ve darbeler başarısız oldu. CHP’nin kışkırttığı kutuplaşmayı aşabildiği, üst kimliği onarabildiği, yeni nesilleri kucaklayabildiği oranda liderliği kaptırabileceği bir aktör bulunmuyor. Bunlarda başarısız olması durumunda da, bir başka aktöre değil, kendisine yenilmiş olacak. Bu da sorumluluğu daha ağır hale getiriyor.

Ama Türkiye’nin böyle bir lüksü yok ve AK Parti bunu çok iyi biliyor.