Türkiye 182 ülke arasında "İnsani Gelişim Endeksi" açısından 72. sıradadır, bu kadar tabii varlık içinde bu sırada olmak insanı endişelendiriyor.

Güneşimiz, havamız var,

Suyumuz, toprağımız var,

Dağlarımız, ovalarımız var,

Peki neden  insani gelişim endeksinde bu kadar gerilerdeyiz, çünkü bir birimizle boğuşuyoruz, sünetüllaha karşı politik bir duruş sergiliyoruz. Kanaatim o ki ilk onda bile olabiliriz.

        Bu sıralama tespit edilirken nelere bakılmış ona bakalım, daha da hayret edeceksiniz.

1-Uzun ömür ve sağlıklı yaşam.

2-Eğitimli insan gücü,

3-Yaşam standartı baz alınarak bu değerlendirme yapılmış

Sağlık, anne rahminden başlamak üzere çocuk yaştaki beslenmesi soğuktan korunması, yüksek bir moralle yetişmesi, her biri kendi aşamasında önemlidir.  Sağlıklı insan mutlu olabilir, üretken olabilir. Milyonlarca insanımız engelli, bir o kadarı, obez ve diyabet hastası. İşte Cumhuriyet yönetiminin başarısı/başarısızlığı burada değil mi?

Eğitim, dünyanın sorunu olduğu gibi bizim ülkemizde içler acısıdır. Eğitime ideoloji karışınca eğitim verimsiz olduğu gibi üstelik yetişen defolu vatandaş kendisi mutsuz olduğu gibi dünya insanı olma özelliğini de kazanamadı. Dolayısıyla kendisiyle barışık olamadığı gibi diğer kimseler ile de barışçıl olamıyor.

Örneğin ülkemizde Kürt sorunun bu boyuta gelmesinin asıl sebebi aldığımız eğitimdir. Kürtlerin inkarı ve isyanı etrafında şekillenen tarih/inkılap tarihi insanımıza yalan dolan öğreterek hayatı yaşanmaz hale Getirdi/getiriyor.

Yaşam standardına baktığımız zaman genellikle Anadolu insanı kanaatkar ve kazancıyla yetinirken, çok küçük bir azınlık da alabildiğince aç gözlü ve her fırsatta hazineden bir pay almaya çalışıyorlar. Bu mega/modern hırsızlar, birbirine destek verip, çalıp çırpıyorlar, bir araya geldikleri zaman devletin imkanlarından nasıl nemalandıklarını birbirine anlatarak kıs kıs gülüyorlar. Tabi bu durumda Sosyal yardımlaşma ve çocuklara yeterli bir pay bütçeden ayıramıyoruz maalesef!

Ey vatandaşlarım! gerek siyasetçi, gerekse bürokratlar sizinle bir şeyler paylaşınca, siz de bu ölçülere vurun, eğer bu üç standarttan birine hizmet ediyorsa “yola devam” deyin,  yok eğer hamasi duygularla, ırkçı ve ideolojik yaklaşımlarla politika yapıyorlarsa “Bir dakika arkadaş! ben o eşiği çoktan aştım haydı başka kapıya” diyerek yüzünüzü buruşturun olur mu? Belki yüzleri kızarır.

Siyaset; yönetim sanatı, adaletin tecellisi için bir araç, paylaşımcı olmanın meşru yolu olmalı. Bunu yerine getirmeyen bir siyaset ayak işlerinden başka bir şeye yaramaz. Baksanıza ikinci kez vekil olamayan kaç kişi işine gücüne bakıyor?  Halk içinde keyifle yaşayabiliyor. Birçoğu Anadolu kulübüne takılarak meclisin etrafında dolaşıyor değil mi?

Siz siz olun bir hükümetin başarısını ölçerken bu ölçütleri göz önünde bulundurun e mi? Ben öyle yapmaya çalışacağım, çünkü gerisi lafı güzaf.

 Nitelikli bir siyaseti görme dileğiyle, hep beraber.