Ne acıdır ki, tarihimize kepaze bir sayfa daha eklendi:

Suruç katliamı!
İnsanlığa karşı bir suç işlendi Suruç’ta.
Elbette lanetlemek gerekiyor.
İnsan olandan başka türlüsü beklenemez.
Yaşanan korkunç acıyı vicdanı olan herkesin kendi yüreğinde, kendi içinde hissetmesinden daha tabii bir şey olamaz.
Ama durun bir dakika:
Bu derin acıyı sadece hissetmek yeterli değil.
Aynı zamanda acıyı anlamak gerekir.
Bunun için acının köklerine inmek ve  nedenlerini, niçinlerini sorgulamak gerekir.
Oysa, Ankara’da böyle bir hava yok.
Suruç katliamı sonrası kulak veriyorum, Başbakan Davutoğlubasın toplantısında konuşuyor.
Son derece üzgün, canı fena halde sıkkın.
Belki biraz da şaşkın...
Birlik beraberlik çağrısı yapıyor.
Dayanışma istiyor.
Türkiye’nin barışının, huzurunun hedef alındığını söylüyor.
Yekvücut olalım diyor.
Ve bunun için dört parti liderinin bir araya gelerek ortak deklarasyon yayımlamasını istiyor.
Hiç değişmez.
Böylesine acılar yaşandığı zaman, iktidardaki devlet büyüklerimizin konuşma tarzında birlik beraberlik teması hep ağır basar.
Sorumluluk konusuna gelince genellikle gözardı edilir.
Birlik beraberlik içinde olalım, iyi güzel de, sorumluluk ne olacak?
Kimin olacak?
Soruyorum:
Yaşananların sorumluluğunu neden muhalefet üstlensin ki?
O sorumluluğu ben niye üstleneyim ki?

IŞİD’le oynaşmanın tehlikeleri çok vurgulandı

 Dikkat ediyorum.

Başbakan Davutoğlu, korkunç katliamla ilgili olarak DAEŞ’e, bir başka deyişle IŞİD’e işaret ediyor.
Düşünüyorum.
Bu konuda Erdoğan-Davutoğlu ikilisi ne kadar çok eleştirildi, bu ikilinin Suriye politikaları ne kadar sık yerden yere vuruldu.
IŞİD’le oynaşmanın, IŞİD’i Rojava’da, yani Suriye Kürdistanı’nda Kürtlere karşı kullanmaya kalkmanın ne kadar tehlikeli ve de kanlı bir oyun olduğu ne kadar çok vurgulandı.
Bu oyunun geri tepeceği, Türkiye’de barışı torpilleyeceği ne kadar çok söylendi.
PKK ve PYD’yi IŞİD’ten daha tehlikeli gören bakış açısının bu memlekette güvenliği de, barışı da, huzuru da cehennem çukuruna çekebileceği kim bilir kaç kez yazıldı çizildi.
2013 yılı Nisan ayında, Rojava’nın Cizire kantonunda sekiz gün dolaşıp izlenimlerimi bu köşede yazmıştım.
AKP hükümetinin Suriye’deki yanlışlarını sıralarken, en başaTürkiye-IŞİD ilişkilerini koymuştum.
Türkiye’nin IŞİD’e destek niteliğindeki politikalarına son verip, hem kendi Kürtleriyle hem bölge Kürtleriyle barış yapması gerektiğini yazıp vurgulamıştım:
Suriye politikası bağlamında IŞİD’e yakınlık, Türkiye’nin ‘çözüm süreci’ni de dinamitler.
Ve Rojava’yla IŞİD konusuna geçen yıl çıkan Kürdistan Notlarıisimli kitabımda ayrı bir bölüm olarak yer vermiştim.
Benim o zamanki bu yazılarım, Erdoğan tetikçileri tarafından PKK propagandası olarak damgalanmıştı.