Ateş düştüğü yeri yakar demişler, bu kez ateş Soma’ya düştü, önce madendekileri, sonra dışarıda onları bekleyenleri, sonra da ekranları başında endişeli gözlerle, dualarla olan biteni anlamaya çalışanları yaktı. Bu faciada ölenlere Allah’tan rahmet, kederli ailelerine başsağlığı ve sabır, yaralılara acil şifalar diliyorum. Bu felaket, iş kazaları ve iş güvenliği konusunu bir kez daha gündemimize taşıdı, pek çok uzmanın yorumlarını dinledik ve ülkemizde bu konunun, maliyetleri düşürme hırsıyla nasıl da es geçildiğine bir kez daha tanık olduk.

Başbakanın kazaları madenciliğin fıtratına bağlayan sözleri, çok ölümlü maden kazalarına ilişkin verdiği bilgilerin eskiliği böyle bir ziyaret sırasında hayli yakışıksız kaçmasının yanı sıra, olaya bakışındaki özensizliği gösteriyordu. O arbede görüntülerine ise hiç girmiyorum bile… Allah’tan Enerji Bakanı Taner Yıldız sağduyusu ve olgunluğu ile kriz yönetimini başarı ile sürdürdü de, bu acılı süreç daha büyük sıkıntılar yaşanmadan bir sonraki aşamaya evrildi. Tabii acı sömürüsüyle siyaset yapmaya çalışanların çirkinliği de ayrı bir konu. Ama bu kazada ölen 301 kişi ve onların aileleri adına, bu konuyu daha uzun bir müddet konuşmak boynumuzun borcu. Şu aşamada öncelikle geride kalanlara destek olma aşamasındayız. Pek çok yardım kampanyası başlamış durumda. İnşallah bu kampanyalar saman alevi gibi sönmeden önce hedefine ulaşır diye umud ediyorum.

Soma faciası sebebiyle dinlediğim, izlediğim şeyler, madencilik mesleği denilen olgunun ne kadar da ilgi alanımın dışında kaldığını hatırlattı bana. Gündelik siyasetin pratik sorunlarımızdan çok fay hatları arasındaki gerginliklere yoğunlaşması yüzünden, pek çok vatandaş gibi epeydir ekranlara, siyasi konuşmalara “illallah” demiş vaziyetteydim. Bu yüzden bir süreliğine de olsa konuşmama, yazmama ve kendi kendime kalma kararındaydım. Ancak bu tavrımın Serbestiyet’e son derece gayretli bir biçimde emek veren arkadaşlarıma karşı bir haksızlık olduğu duygusundan bir türlü kurtulamadım. Bu yüzden “Ya sabır!” diyerek, kepenklerimi tekrar açtım.

Bir hakikatin, bir olgunun farklı perspektiflerden nasıl göründüğüne bakmazsak, dar açılı bir bakış açısından görebildiklerimizle sınırlı kalıyoruz. Bu görebildiklerimiz ise, çoğu zaman bize “gösterilmek istenenler” den ibaret olma riski taşıyor. İşte çok sevgili Ümit Kıvanç’ın, belki hiç de böyle bir kazaya denk gelebileceğini düşünmeden, bir buçuk yıl emek vererek hazırladığı ve arkadaşım Mine Özerden’in paylaşarak dikkatimize sunduğu16 Ton isimli filmi, neleri görmeden yaşadığımıza dair bir eşik atlamama vesile oldu. “Vicdan ve serbest piyasaya dair bir film 16 Ton” (http://www.riyatabirleri.net/16ton_ana.html adresinden izlenebilir) başlığıyla isimlendirdiği filmini tanıtırken şöyle diyordu Ümit Kıvanç:

“16 Ton, insanlık tarihine ironik bir yaklaşım. Bugünkü yanlış hayatımızı neleri nerelerden nasıl çıkararak inşa ettiğimizi anlatıyor. Gele gele vardığımız serbest piyasa ve özgürlük çağı yoksa bütünüyle halkla ilişkiler faaliyeti ürünü mü? Madencilerin sefaletini anlatırken gözde bir hit parçası oluveren ’16 Ton’, yoksa sadece bir şarkı mı?

16 Ton, büyük ölçüde, fotoğraf, resim, desen ve gravürlerin hareketlendirilmesiyle yapılmış bir ‘masa başı’ filmi. Orijinal hareketli görüntüler de içeriyor; ama az. Ardında da, uzun ve ayrıntılı bir araştırma var. Yapılışı 1.5 yıla yayıldı.

Bu siteden, filmin tamamını da izleyebilirsiniz, bölümlerini, ayrı ayrı da. Sitede filmin metni de yer alıyor. Her bölümün sayfasında, birçok ek bilgi ve filmin ayrıntılarına dair açıklamalar var. İyi seyirler ve okumalar. / Ümit Kıvanç”

Ben bu siteye girdim, filmi izledim, notları henüz okuyamadım ama en kısa zamanda okuyacağım. Size de naçizane tavsiye ediyorum; okuyalım, tartışalım diyorum…