7 Haziran seçimlerine bir gün kalmış. Tarafsız (!) cumhurbaşkanı yine meydanlarda.

Açılış üstüne açılış yapmanın getirdiği coşku (!) arasına bir de Ankara programını sıkıştırmış. 12 senedir Başkent'te yaşadığını, artık kendisini Ankaralı hissettiğini söylüyor. Ardından muhalefet partilerine giydiriyor ve taşı gediğine oturtuyor: “Pazar günü sandıkları patlatıyoruz değil mi?”  

Sandıkları patlatmak!

“400 milletvekilini verin ve bu iş huzur içinde çözülsün” ile başlamıştı macera. Vatandaşın 400 vekil vermeyeceği anlaşılınca, “330 verin bari” noktasına gelindi. O da zor gözükünce 276 vekil ile tek başına iktidar olmayı talep ettiler. 400 vekil talebiyle başlayan “huzur” formülü, şu cümle ile hitama ermişti: Sandıkları patlatmak. Yani? Halk iktidar partisine anahtarı teslim edecek, “milli irade” bu şekilde tecelli edecek ve Türkiye, başkanlık sistemine geçecekti.

Halk, devlet imkânlarının seferber edildiği, muhalefet partilerinin adaletsiz uygulamalarla haksızlığa maruz bırakıldığı seçimde AK Parti'nin elinden mührü aldı. Son birkaç senedir ayyuka çıkmış yanlış politikalarına dur dedi. Aslında AK Parti ile beraber Tayyip Erdoğan'a ağır bir ceza kesti seçmen. O kadar ki anayasa gereği tarafsız olmaya mecbur ve mahkûm olan Erdoğan'ın meşruiyeti bile tartışılır hale geldi. Neden? Siyaset üstü olma mecburiyetini bir kenara bırakıp seçimlere bu kadar müdahil olduğunuzda ortaya çıkan milli irade, sizin için bir çeşit güven oylanmasına dönüşür. Birkaç ay önce yüzde 52 ile cumhurbaşkanı olmuş ve anayasaya bağlı kalacağına yemin etmiş; sonra kalkıp meydan meydan dolaşmış “sandıkları patlatma” andı içirmişsiniz ve ancak yüzde 41 alabilmişsiniz!

Sandıklar Erdoğan'ın istediği gibi patlamayınca neler oldu; hatırlayın lütfen. Erdoğan günlerce dışarı çıkmadı, konuşmadı, ekranlarda görünmedi. 5 gün sonra yaptığı açıklamada ise sağduyu çağrıları vardı. Ego aleyhine cümleler sarf etti hatta. Yani, tevazuya davet ediyordu.

Erdoğan'ın ve partisinin şoktan çıkması uzun sürmedi. Toplamda yüzde 60 oy alan muhalefet partileri arasında görüş ayrılıkları vardı. Buradan yola çıkan bazı siyasîler, milletin vermediği anahtarı altın tepsi içinde Erdoğan'a teslim etti. Şimdi müstafi bir hükümet var Türkiye'de; ancak, sanırsınız 400 vekil çıkarmış. Bakanların pek çoğu milletvekili bile değil şu an; ama tek başına iktidar olmuş güçlü bir hükümet üyesi gibi kararlar alıyorlar. Buna sebep olan muhalefete bravo! Halkın iradesine zıt kararlar alındığı halde armudun sapı üzümün çöpü mesabesinde işlerle uğraşan bazı parti yetkilileri büyük bir hayal kırıklığına yol açıyor... Her neyse...

7 Haziran'da seçmen vasıtasıyla sandığı patlatamayanlar şimdi planlı kaos vasıtasıyla o patlamayı gerçekleştiriyor. Kibir aynen devam ediyor. Uzlaşma türünün yerini sataşma, saldırma, aşağılama aldı yeniden. Terör patladı, aldı başını gidiyor. Düne kadar iktidarın kalemli/kravatlı gardiyanları tarafından dokunulmaz/eleştirilemez hale getirilen çözüm sürecinin yürütüldüğü masa tepetaklak edildi. Üstelik iktidar tarafından yapıldı bu tekmeleme. Neden? 7 Haziran seçimlerinden 400 vekil çıkarabilselerdi bu feci manzara çıkacak mıydı karşımıza?  

Seçimde halk AK Parti'yi ve Ak Saray'ı temelden ırgaladı. 2071'e kadar (!) tek başına iktidarda kalmaya kendini ikna etmiş bir parti için 7 Haziran bir çözülme sürecidir. Ders çıkarılmaz, AK Parti'nin kuruluş felsefesindeki demokratik çizgisine dönülmezse bu parti de bitecek; bu partiyi çatışma ve kutuplaşmanın merkezi haline getiren öncü kadrolar da. Halkın verdiği dersi anlamak ve onu içine sindirmek yerine, siyaset mühendisliğine soyunmak; hatta o küçük hesaplar uğruna terörden medet ummak, sadece memleketi felakete sürüklemez, sorumluları da siyasette mevta haline getirir...

Varını yoğunu sandığa borçlu olanlar, çareyi sandıkları patlatmada görüyorsa ve “milli irade”yi hiçe sayıp rakiplerini siyasi entrikalarla bertaraf etmek istiyorsa o her daim kutsadıkları sandıktan çok daha ağır bir yenilgi çıkacağını unutmamalı. Hak hukuk askıya alındıktan, devlet imkânları bir partiye râm edildikten, sırf kazanabilmek için her türlü baskı ve zulüm yapıldıktan sonra ortada demokrasi mi kalır. Sandığı patlatan, kendini patlatmış olur vesselam...

Çocuk mu kandırıyorsunuz!

Seçimlerden zaferle çıksaydınız ve 400 vekil ile başkanlık sistemini inşa etseydiniz çözüm sürecine bitti diyecek miydiniz?

Çözüm süreci adını verdiğiniz ve devlet sırrı diye herkesten itina ile sakladığınız yol haritasında hatalar yapıp PKK'yı güçlendirdiğinizi kabul ediyor musunuz?

PKK yeni militanlar kazanıp vergi toplarken, yol kesip trafik kontrolleri yaparken TSK ve Emniyet'in elini kolunu bağlamadınız mı?

Çözüme karşı olmadığı halde bazı endişelerini dile getirenleri topyekûn hain ilan etmediniz mi?

Önce KCK operasyonları yaptırıp Kürt siyasetçilerine arkadan kelepçe taktırıp afişe eden ve onları hapse attıran; daha sonra bütün KCK üyelerini serbest bırakıp polisleri zindanlara attıran; şimdi tekrar ve yeniden KCK operasyonları yaptıran siz değil misiniz?

Defalarca yapılan görüşmeler sonunda Dolmabahçe'de mutabakat imzalandığını kamuoyuna duyuran ve kameralar karşısında zafer pozları eşliğinde demeçler verenler şimdi yaptıkları müzakereyi ve anlaşmayı inkâr ediyor, kim inanır bu apaçık yalana...

7 Haziran'a kadar PKK'nın her eylemine hükümet ve şakşakçıları tarafından sıcak bakılıyordu. Dönemin İçişleri Bakanı Efkan Ala, örgüt heykel diktiğinde “Fiber glas maddeden yapılmış basit bir heykel.” diyerek PKK'ya güzellemeler yapıyordu. Şimdi seçimde HDP barajı aştı diye söylenen keskin sözlerin inandırıcılığı olabilir mi?

Seçim sürecinden önce kendini müzakerelerin mimarı gibi takdim eden Yalçın Akdoğan'ın seçim sonrasında ‘çözüm sürecinin ancak filmini yaparlar artık' demesini ve o sözlerden sonra terör senaryosunun devreye girmesini kim bir tesadüf olarak görebilir?

Nice zamandır PKK emrine girmişçesine paralel politikalar üretenlerin seçim yenilgisi sonrasında “paralel paranoyasına” başvurarak masum insanları karalamasına utanmazlığın dibe vurması denmez de ne denir!

Daha düne kadar her gün PKK ve Öcalan'a methiyeler dizerek örgüte dair en küçük eleştirileri bile hazmedemeyen kadroların bugün HDP'yi hedef seçmesini ve Selahattin Demirtaş'ı terörist ilan etmesini kim ahlakî bulabilir?

“Erken seçim olacak da ne değişecek?” sorusuna manidar bir sırıtma ile cevap verenlerin bugün hortlatılan terör ve kaos eylemleri ile bağının olmadığına kim ikna olur?

Tarihin en büyük yolsuzluk olayı ile ilgili bir kuryenin yaptığı şahitlik “paranın yüzde 4'ü siyasîlere gidiyordu” tespitine dayanıyordu. Terör olaylarının tam o esnada patlaması ile bu korkunç itirafın örtbas edilmesi arasında bir tesadüf olduğunu kabul etmek mümkün mü?

İran'daki Zencani dosyasının ucu bizdeki büyük yolsuzluk soruşturmasının simge ismine dayanmışken terör birden tırmandı ve yolsuzluk dosyası unutturuldu. Bunun bir planlamaya denk gelmediğini kim gürül gürül söyleyebilir?

IŞİD denen bela 31 insanı birden katletti ve HDP'nin sağduyu çağrılarına rağmen PKK misillemeler yaptı. Öteden beri iddia edilen derin devlet-PKK bağını yok sayma imkânı var mı? Yaşanan onca facia IŞİD vahşetinin derin bağlantılarını gölgeleyebilir mi, unutturabilir mi?

Fatura Demirtaş'a kesilebilir mi?

IŞİD bombacısının 31 genci öldürmesi ile başlayan terör sarmalı PKK'nın yaptığı korkunç eylemlerle büyük bir kaosa dönüştü. Bu durumda kaçınılmaz olan şu idi: Bütün terör örgütlerine karşı gereken müdahale yapılmalı; böyle bir mücadele ortaya konulurken de toplumdaki muhtemel ayrışma ve kutuplaşmanın önüne geçilmeli, sade vatandaş incitilmemeliydi. Terörün asıl amacı zaten toplumu birbirinden nefret eder ve savaşır hale getirmek değil mi?

Yandaş medya ve akıl hocalarının yaptığı nedir peki? 1- IŞİD terörünü unutturma. 2- PKK lideri Öcalan'ı kutsamaya, aklamaya paklamaya devam etme. 3- HDP Genel Başkanı Selahattin Demirtaş'ı hedef tahtasına koyma.

Seçim öncesi HDP üzerine oyunlar oynanmış, parti binalarına bombalar gönderilmiş, kışkırtıcı eylemlerle parti taraftarları sokağa dökülmek istenmişti. Seçime birkaç gün kala Diyarbakır mitinginde patlatılan bombanın amacı HDP'yi PKK haline getirmek ve misilleme yapılmasını sağlamaktı. Demirtaş, hep sağduyu çağrısı yaptı; hâlâ da yapıyor. Hal böyle iken Demirtaş'ı bütün şiddet olaylarının sorumlusu gibi göstermek, apaçık siyasî bir manevradır. Peki amaç nedir? Öcalan'ı Demirtaş'a karşı kışkırtmak da yüzde 10 barajını aşan ve AK Parti'yi tek başına iktidar olmaktan mahrum eden HDP'yi parçalamak anlamına geliyor. Kürt sorununu çözeceğim iddiası ile her seçimde oy devşirenler, “çözüm süreci” sloganlarıyla PKK'yı güçlendirip uluslararası aktör haline getirenler Demirtaş'ı siyaset dışına itmeyi; bunu gerçekleştirmek için de Öcalan'dan yardım almayı planlıyor. Sebep? HDP'yi tam ortasından ikiye bölmek ve barajın yol açtığı tek başına iktidar olma tutkusunu sürdürebilmek...

Siyaseti dıştan gözlemleyen, adil ve tarafsız analiz yapmak için çırpınan bir insan olarak söylüyorum: Yakın dönemli bir seçim ihtimalinde rakibini yok etme uğruna terörü siyasî malzeme yapıp karakter suikastına başvurmak toplumsal dokuyu bozmaktır. Değmez.

Demirtaş üzerinden yürütülen soruşturmalar, suçlamalar, terörle mücadele maksadına binaen yapılmıyor. Eli kolu uzun zamandır bağlı tutulan TSK, o mücadeleyi şu an yapıyor zaten. Siyaset mühendislerinin odağında HDP'nin olması ve Demirtaş'ı linç etmek üzere kampanya yapılması, siyasetin ayak oyunlarından ve önümüzdeki seçimde tek başına iktidara yürümeyi planlamaktan başka bir şey değil.

Demirtaş'ı da eleştirin ey yandaş medya ve onun akıl hocaları; ancak hiç kimsenin zekâsıyla alay etmeyin. HDP barajı aşmasaydı ve Demirtaş “Seni başkan yaptırmayacağız” cümlesi ile kitleleri arkasına almasaydı bu ithamlarla hiç karşılaşmayacaktı. PKK'ya asla sıcak bakmayan, HDP'ye oy vermeyen ve asla vermeyecek olan insanlar da çevrilen tezgâhın, oynanan filmin farkında. Terörle mücadele başka bir şey; planlı terörün yol açtığı kaosla siyaset mühendisliği yapmak başka bir şey.