Yaz ayları geldi mi, artar birden bire yangınlar. Ormanlarımız yanar, meşelikler, ağaçlık alanlar, çöplükler, mezarlar ve hatta kimi zaman boş araziler yanar! İlginçtir, bu yangınlar nedense hep turizm bölgelerinde, imara açıldığında büyük rant sağlayacak alanlarda çıkar.

        Bodrum da çıkar, Marmaris’ de, Fethiye’ de, Kaş’ da, Kalkan’da çıkar orman yangınları. Karadeniz’de, Orta Anadolu’da çıkmaz.

        Güney doğuda da ormanlar değil köyler yakılır, Dersim’ de mağaralarda gaz verilerek insanlar yakılır, Uludere’ de askeri uçaklardan atılan bombalarla çocuk yaşta kaçakçılar yanar, cesetleri hayvanların sırtında taşınır,yüreğimiz yanar.

        1 Mayıs da göz göre göre insanların üzerine ateş açılır, Kahramanmaraş’ ta, Çorum da, Sivas’ ta toplu katliamlar yapılır, yazarlar, sanatçılar, aydınlar, aleviler diri diri yakılır, yanar yüreğimiz.

        Geçmişte nice düşünürler, bilim adamları, üniversiteli gençler, sendikacılar, gençlik liderleri, devrimciler öldürüldü………….

        Her ölümle, biz bir kez daha öldük, yüreklerimiz acıyla yandı, kavruldu. Yanan ormanlar söndürüldü, yerlerine yeni fidanlar dikildi, ağaçlar büyüdü, orman oldu ama bizim yüreğimizdeki yangın sönmedi.

        Aradan on yıllar geçse de, acısı hiç dinmeden cayır cayır yanar yüreklerimiz!

        Darbeciler baş tacı edilir yanar yüreğimiz, işkenceciler terfi ettirilir, kavrulur yüreğimiz, kadınlarımıza tecavüz edilir, bizleri yönetenler; tecavüzcülere, işkencecilere, darbecilere arka çıkar, yanmaz olur, kömür gibi kararır yüreğimiz.

        Gün geçmez ki, bir yerlerden şehit haberleri gelmesin, yanar yüreğimiz, dağda çatışmalarda öldürülen gençlerin acısıyla gözyaşları dinmeyen analara ağlarız, otuz yıldır oğlu gelir diye evinin kapısını kapatmayan doksan yaşındaki Berfo anaya üzülürüz, yine yanar yüreğimiz.

        Hrant Dink cinayetinin arkasındaki karanlık güçleri gizlemek için suçu iki genç çocuğun üstüne yıkan adalet anlayışına, Kemal Türkler’i alçakça katleden canileri mecliste bir gece yarısı operasyonuyla yapılan düzenlemeyle serbest bırakan iktidarın basiretsizliğine, son dönemlerde giderek otoriterleşen, insan hakları, özgürlük ve demokrasi beklentilerini rafa kaldıran hükümete karşı adam gibi muhalefet yapmayı beceremeyen zihniyete kızarız, yüreğimiz yanar…………..

        Değişen, yenilenen dünyada, ben değişmem diye ayak direten Kemalistlere, statükonun, askeri ve bürokratik vesayetin gölgesine sığınan sosyal demokratlara, her dönemde ve her koşulda darbe sever devrimcilere, devrimci darbecilere, ulusolcu sosyalistlere ve en tehlikelisi toplumu ideolojik kalıplara sokmaya çalışan sözde Atatürkçülerle, dini istismar eden muhafazakar demokratlara! mecbur bırakılmış olmanın çaresizliğiyle yanıyor yüreklerimiz.

        Öyle yanıyor ki yüreğimiz; ne orman yangınına benziyor, ne yağmur, ne fırtına, ne sel felaketi ne trafik kazası, ne dost kazığı, ne düşmanın kör kurşunu………………..

        Ülkemde insanlar öldürülüyor, tecavüze uğruyor, işkence yapılıyor, düşüncelerinden dolayı cezaevlerine dolduruluyor, seçilmiş insanların ellerine kelepçeler takılıyor ve suskun vicdanlarımıza inat yüreğimiz yanıyor.

        Yanı başımızda komşumuz bir ülkede, yapay bir sınırla bizlerden koparılmış akrabalarımız, yakınlarımız zor günler geçiriyor. Bir zalim diktatörün acımasız uygulamaları sonucu sivil insanlar, masum vatandaşlar öldürülüyor, milyonlarca insan tehdit altında. Yüz binlerce insan yurtlarını terk etmek zorunda kalmış, Afrika’ nın bir ucunda Müslümanlar katlediliyor, çocuklar açlıktan ölüyor, buna yürek nasıl dayansın.

        Yüreğimiz yanıyor, orman yangınlarından beter!...........