2012 yılı endişenin ama aynı zamanda umudun hâkim olduğu bir yıl olacak. Krizi bir kenara koyun başta ABD olmak üzere, dünyanın dört bir yanında seçimler ve bu seçimlere bağlı siyasal değişim 2012 yılını ve sonrasını belirleyecek. (Bkz: Harita)

Türkiye’de ise seçim yok ama en az seçim kadar önemli Anayasa süreci gündemi belirleyecek.

Dikkat ediyorsanız Meclis Başkanı Cemil Çiçek, hiçbir gündemi takmadan, yeni Anayasa gündemini ısrarla yukarıda tutuyor. Çiçek’in bu ısrarı, iktidardan ziyade, devletin bu konudaki kararlığını gösterir ki, bu da iyi ve umut verici bir gelişmedir. Sürecin tam da tıkanır gibi olduğu, birilerinin bu Meclis Anayasa falan yapamaz dediği anlarda bakıyorsunuz Cemil Çiçek, Anayasa süreci ile ilgili bir basın toplantısı yapıyor. İşte tek başına Cemil Çiçek’in bu ‘anlamlı’ ısrarı, benim 2012’ye, birçoklarının aksine, daha iyimser bakmama neden oluyor.

Bazı gelişmeleri erken yazdığımı itiraf edeyim. Geç kalmak nasıl bir kusursa sanıyorum erken yazmak da öyle bir kusur. Mesela geçen sene tam 26 Aralık’ta şöyle yazmışım:

‘(...) Burada, bütün bu değişimi belirleyecek, dört önemli dinamik var.

AB ve ABD’nin krizden çıkış stratejisinin belirleyeceği yeni ekonomik ve politik düzlem ve bu düzlemin ortaya çıkaracağı bütünleşik yeni bir Avrupa; bu Avrupa’nın siyasi güçleri ve kamuoyu, ilk belirleyici dinamiğimiz. İkinci dinamik, bütün bu süreçte ekonomik inisiyatifi eline alacak, dünya pazarlarından daha fazla pay almak isteyecek teknoloji ve ihracat ağırlıklı yeni burjuvazi. Üçüncü dinamik, şu sıralar yine yanlış bir şekilde gündeme gelen, Kürt dinamiği. Dördüncü dinamik, yalnız Türkiye’de değil, Türkiye’nin etki alanında olan bütün Ortadoğu coğrafyasında ve K. Afrika’da, Ön Asya’da siyasi gücünü arttıracak olan İslam.’

Aslında, bu dört dinamik 2011 belirledi ama sürece damgasını vuramadı. Bu sürecin 2012’de de aynen devam edeceğini düşüyorum. Örneğin Avrupa dinamiği, Sarkozy ve Merkel gibilerin yüzünden tam anlamıyla ortaya çıkamadı; ama sanıyorum burada Nisan-2012’yi yani Fransa Başkanlık seçimlerini beklememiz gerekecek. Sarkozy, gerçekten çok güç durumda, Fransa’daki işsizlik önümüzdeki yıl da artacak ve Fransız şirketlerinin düşen karlılıkla birlikte büyük oranda işçi çıkarımları gündeme gelecek. Fransız işçi sınıfının, kemer sıkma ile birlikte gelen işçi çıkarımlarına çok ciddi tepki göstereceğini ve Nisan’da Sarkozy’nin defterini düreceğini şimdiden söyleyebiliriz. Sarkozy’nin, bizim geçen hafta sözünü ettiğimiz planı devreye sokma şansı pek yok. Ama tabii ki Sarkozy yalnız değil; arkasında geleneksel Fransız sermayesi ve neocon ittifakı var. Bu ittifakın Türkiye’de, yerli ortaklarıyla, Meclis’i itibarsızlaştırma ve yeni Anayasa sürecini engelleme operasyonları başladı bile. Vekil maaşları tartışması tam anlamıyla bir Meclis’i itibarsızlaştırma operasyonudur ve kaynağı bellidir.