Yazıya attığım başlığı kadim dostum Mehmet Altan’dan yürüttüm.

Ben aslında bu hafta ki yazımı Gazeteci Çiğdem Toker’in Tekin yayın evinden yeni çıkan ve raflarda yerini alan  “Kamu İhalelerinde Olağan İşler” adlı kitabını tanıtıp hem de Akp’nin 17 yıllık  iktidar sürecinde  kamu ihaleleri üzerinden kendi zenginini nasıl yarattığını, kimlere peşkeş çekildiğini anlatan kitabı yazacaktım,  bitiremediğim için bir sonra ki yazıya kaldı kitabı tanıtmak ve yorum yapmam. Kitap  bir belgesel gibi.

Ekonomik kriz öyle bir boyuta ulaşmış durumda ki  ülkeyi yöneten Muktedir ve tayfası söylediklerine kendileri bile inanmıyor, nasıl inansınlar çarşı-pazar rakamları bunların yalanlarını ifşa ediyor.

Sarayın damadı ekonomiyi olumsuz gösteren ekonomistleri teröriste benzetmiş, toplumdan gelen tepkiler üzerine; ekonomiyi kötü gösterenler hakkında hukuki işlem yapılacak, yanlış anlaşıldı diye bakanlık düzeltme yaptı.

Bizim siyasi geleneğimizde devletin pek çok kurumuna güven duyulmazdı ama; şu dört  kurum üzerinde eleştiri olurdu ama, ayyuka çıkan  şaibeler dönmezdi..

 Bunun birisi: Yüksek Seçim Kurulu(YSK) bu kurul altmış yıllık itibarını sıfırlandı.

İkincisi: Türkiye İstatistik kurumu(TÜİK)’in  talimatla rakamlarla oynaması kamuoyunda hiç bir inandırıcılığı kalmadı.

Üçüncüsü: Öğrenci seçme ve yerleştirme Merkezi ÖSYM’de sınav sorularının çalınması bu kuruma olan güveni sarstı.

Dördüncüsü:  Yargı hiç bir zaman bağımsız ve tarafsız olmadı  ama;2016  Temmuz darbe  kalkışmasından sonra OHAL ilan ile yapılan sivil darbe sonucu  bu kadar da  yanlı olmamıştı, buna askeri darbeler dönemi de dahil,  insanlar hiç bir zaman yargıdan umudunu kesmemişti.

OHAL ilanı ile Muktedir yargıyı kendine bağladıktan sonra, Anayasa Mahkemesinin(AYM) nin  verdiği kararları  muktedir beğenmediğinde, AYM’nin kararlarına yerel mahkemeler direnişe geçmiş, bunun en somut örneğini  ALTAN kardeşler davasında gördük.

Bunları Hatırlattıktan  sonra biz konumuza dönelim.

Siz hiç en küçük belde de dahi  belediye başkanlığı yapmış, milletvekili olmuş bir kişinin fakirleştiğini  gördünüz mü? Bülent Ecevit örnek gösterilir ama istisnalar kaideleri bozmaz.

Vatandaş fakirleşirken siyasetçi nasıl  zenginleşiyor?

Sistemi değiştirmediğimiz sürece, bu hep böyle gidecek lafla peynir gemisi yürümüyor.

Recep Tayyip Erdoğan 1994 yılında İstanbul Büyük Şehir Belediye Başkanı seçildikten sonra  mazbatasını  almış, siyasi geleneğimizde olmayan  olumlu bir çıkışla koltuğuna oturmadan  basınla bir toplantı düzenler ve kameraların karşısına geçip  parmağından çıkarttığı alyansı göstererek: ”Benim sermayem bu ,eğer bir gün Recep Tayyip Erdoğan zengin olursa bilin ki haram yemiştir.”

Böyle başladı ama şimdi dolar milyarderi oldu.

Ülkenin en zengin iş adamlarından Rahmi Koç 2010 yılında yanılmıyorsam; Erdoğan’ın bir Milyar Dolar sermayesi var, bunu nasıl elde etti diye basına bir açıklaması düşmüştü.. Erdoğan’da bu haberi yalanlamadı ve bizim aile gıda şirketlerimiz var diye, Koç’un sorusunu yanıtladı.

Erdoğan’ın şimdi daha zenginleştiği iddia ediliyor bir değil bir kaç milyar doları olduğu söyleniyor  ama, Erdoğan mal varlığını açıklamıyor, yargıda soruşturamıyor.

Vatandaşı fakirleştiren,  siyasetçiyi zenginleştiren sistemin ta kendisidir.

Biz Cumhuriyeti demokrasi ile taçlandıramadık ki, yöneten ve yönetilen saydam bir sistem toplumun her kesimine açık olsun ve Milli Gelir de eşit dağıtılsın.

15 Temmuz darbe kalkışmasından sonra kurulan “Şehitler ve Gaziler Vakfı”  adında bir yardım vakfı kurulur ve halktan tam 309 milyon TL para(eski para ile 309 Trilyon) toplanır ama verilen adreste böyle bir vakfın olmadığı bir grup CHP Milletvekili tarafından  tespit edilir, paraların akıbeti belli değil, işin garibi vakfın yöneticileri sırra kalem basmış durumda.

Denetim olmayınca  yozlaşma oluyor, besleme basın da   haber yapmayınca, yargı da talimatla görev yapınca  kimse de hesap soramıyor, böylece  yapanın da yanına kar kalıyor.

Ekonomik kriz denilince bizde anlaşılan; devletin emeklilerin ve devlette çalışan kamu personelinin maaşlarının ödenememesi gibi algılanıyor.

Krizin göstergeleri işsizlik, yoksulluk ve gelir dağılımındaki adaletsizlik değişmez parametrelerdir.

İşsizlik yüzde 14’e çıkarak 4 milyon 560’bine çıkmış bu  İŞKUR  ve TÜİK rakamları ama İşçi sendikalarının ve İşveren kuruluşlarının verileri işsizliği 8 milyon olarak gösteriyor, genç nüfusta işsizlik ise rekor kırıyor yüzde 27.4’e çıkmış durumda.

TÜİK’e müdahale ederek enflasyon rakamlarını düşük açıklattırıyorlar ama, Pazar ve marketler açıklanan rakamların külliyen yalan olduğunu ortaya koyuyor.

Erdoğan iktidara geldiğinde 13 milyon insan açlık sınırında yaşarken  şimdi bu sayı 20 milyona çıkmış,50 milyon insan da yoksullukla boğuşuyor.

2002 yılında toplumun en zengin kesimi Milli Gelirin yüzde 39’nu alırken, 2018 yılında aynı  en varlıklı kesim Milli Gelirin yüzde 54’nün alıyor. Çalışan nüfusun 6 milyonu asgari ücretle geçiniyor.

12 Milyon emeklinin 843 bini Bin TL’nin altında maaş alırken, 8 milyon emekli ise Bin 500 TL ve üzerinde  maaşla hayatını idame ediyor.

Toplumun  aklı ile alaya edercesine bir de muktedir kalkıp; biz emeklimizi sıkıntıya düşüren bir durum yaşatmıyoruz, demiyor mu?

Demokrasi ve hukuktan uzaklaşan  ülke hiç bir toplumsal sorunu çözemez.

Akp’e AB müzakerelerinden uzaklaştıkça hukuktan da uzaklaşmış  ve ekonomi krize girerken, yabancı sermaye de ülkeye gelmez oldu.

Yukarıda ortaya çıkan  tabloya baktığımızda toplumun neden bu kadar siyasete meraklı olduğunu ve siyasetçinin çalışmadan devlet imkanları ile  nasıl zenginleştiğini, vatandaşın ise  tersine  fakirleştiğini Mehmet Altan’ın tezi doğrulamıyor mu?