Geçen yazımızda Sultanbeyli'de mukim vatandaşlarımızın Orhanlı Gişelerindeki kahramanlıklarını yazmıştım. Bugün ise 15 Temmuz 2016'yı yaşayan bir gazimizin yaşadıklarını yazacağız.

Ama öncelikle Sultanbeyli'de siyasi partilerin 15 Temmuz işgal teşebbüsü sürecinde olduğu gibi 15 Temmuz ile ilgili etkinliklerde de birlikte sergiledikleri duruşlarının takdire şayan olduğunu belirtmek isterim. Katıldığım Orhaneli Gişeleri anma törenine ve günün anısına gerçekleştirilen açılışlara Ak Parti ile birlikte, MHP, SP ve CHP de iştirak etmişlerdi.

İlçedeki bu uyum elbette siyasilerin, “her şeyden önce memleket ve millet”anlayışından kaynaklanıyor. Kaymakamı, Belediyesi bütün birimler bu anlayışla hizmet sunmakta.

Bu anlayış halka da yansımış, öyle ki 15 Temmuz kalkışmasında kısa süre ilçe dışında olan ilçe yetkilileri telefon trafiği ile onbinlerce insanı direniş için mobilize edebilmişlerdi. Tek telefon yetiyorsa yöneten-yönetilen ilişkisi sağlam kurulmuş demektir. Bu sağlam ilişkinin asıl mayası da manevi-milli-yerli değerlerdir.

Biz kahramanımızın göğüs kabartan öyküsüne dönelim.

Orhaneli Gişelerindeki tören sonrası başka birini aradı, kısa süre içinde buldu Başkan Hüseyin Keskin. Eğildi, hal hatır sordu, bizi de tanıştırdı.

Görür görmez, bu kocaman bir yürek dedim kendi kendime. Henüz ömrünün baharında bir kızımız. Gazi olmuş, tekerlekli sandalye ile Orhaneli Gişelerindeki anma programındaydı. Gülüyordu, gözleri boncuk boncuk, yüzü ayın on dördü, yüreği vatan kadardı.

Ayşenur Tolu.

Gazi Ayşenur, henüz 20 yaşlarında, onun hikâyesi FETÖ darbe teşebbüsünü adeta 2 ay önceden haber vermiş.

Nasıl mı?

Gazi Ayşenur Tolu 15 Temmuz 2016'dan 2 ay önce bir rüya görüyor ve bu rüyasını darbeden önce herkese anlatıyormuş. Rüyaya çeşitli yorumlar yapan olsa da gerçek yorumu 15 Temmuz gecesi ortaya çıkmış.

Ayşenur 15 Temmuz FETÖ darbesini öğrenir öğrenmez annesinden bembeyaz önlüğünü istiyor.

Annesi “neden beyaz önlük?” diye sormuş. Ayşenur,

“Ben vurulacağım, beyaz önlük bedenimden akan kanla kıpkırmızıya boyansın.”diyor. Hangi anne böyle bir isteği yerine getirir ki? Ayşenur da beyaz önlüğü alamadan çıkıyor, peşinden de annesi ve diğer yakınları ihanet darbesine karşı direniş için çıkıyorlar. Ayşenur FETÖ'cü askerlerin önüne geçip onları durdurmak için arabayı kendisi kullanıyor. Sabiha Gökçen'in FETÖ'cülerin eline geçmemesi için adeta uçuyor. Orhanlı Gişelerine gelir gelmez üzerinden geçen kurşunlar, yakınlarına düşen şarapnel parçaları Ayşenur'u korkutmuyor. Ayşenur ruhlarını Haçlılara, küreselcilere satmış olan işgalci askerlere, “Bu vatanı işgal edemezsiniz, Reis'i deviremezsiniz, ne yaptığınızı sanıyorsunuz?” diyerek meydan okuyor.

Alan tekbirlerle inliyor, “Çanakkale geçilmez” sedaları sınırların ötesinde duyuluyor. Ve birden bir haykırış, “O genç kızı vurdular, Ayşenur yaralı, ambulans yetişsin!” feryatları…

Ayşenur vurulmuştu, tabi ki şehadete vurulmuştu, vatanına sevdalıydı, lakin bu sefer askerimizin üniformasını üzerine geçiren işgalci FETÖ'nün kurşunlarıyla vurulmuştu Ayşenur.

Herkes Ayşenur'u hastaneye ulaştırma telaşında iken o kendinden geçiyor. Bu süre içinde bir anne yüreğini düşünün, bir yanda yaralı, kanlar içinde kendinden geçen Ayşenur, öbür yanda vatan için mücadele. İkna ederler, orada bulunanlar, “siz götürün, biz burayı bırakmayız, FETÖ Sabiha Gökçen'e giremez, gidin haydi.” diyorlardı.

Ayşenur ağır yaralı, dünyanın kıskandığı gazi annesi unvanına sahip annesi Rabbinden emin bir şekilde bekler. Bilahare Ayşenur kendine gelince, “Yavrum, rüyanı hatırladın mı?” der. Yaralı Ayşenur rüyasını oracıkta hatırlar ve kahve fincanı gibi gözleri daha da büyür, yüzünün her yerine güller konarcasına gülümser Ayşenur, gözleriyle “evet” der. Hatırladığı iki ay önce gördüğü rüyasıydı Ayşenur'un.

Ayşenur yaralanmadan iki ay önce rüyasında Peygamberimiz Muhammed Mustafa'yı (SAV) görür. “Ben Muhammed Rasulullah'ım Ayşenur, senin peygamberin. Çok yakınlarda bir savaş olacak, müjdeler olsun sana, çünkü o savaşta sen de benim safımda savaşacaksın” der.

Annesinin bu hatırlatması Ayşenur'a ilk ve başarılı bir müdahale olmuş. Çünkü Ayşenur bunu hatırlar hatırlamaz yeniden FETÖ darbecilerine karşı direnişe geçmek ister, lakin artık görevlerini kusursuz yapmak zorunda olan sağlık görevlilerinin kontrolündedir.

Sordum,

Ayşenur, kurşunların arasına dalmak nasıl bir duygu?

“O akşam kimse ölüm denen kaçınılmaz gerçeği düşünmüyordu. Tekbir ve sala sesleri amacımızla örtüşüyordu. Çünkü vatanımızı, milletimizi, devletimizi ve tabi ki Reis'imizi düşünmekten, onu korumaktan başka aklımıza bir şey gelmiyordu.”

Selam olsun Ayşenurlara…