Doksan öncesi. 12 Eylül zihniyetinin etkisini sürdürdüğü yıllar. Birinci tehdit olarak görülüyoruz. İrtica ile mücadele adı altında baskılara maruz kalıyoruz.

Yeni başlayanlar için basit bir örnek: Refah Partisi ve Millî Gençlik Vakfı’nda vazifeliyim. Evrakları parti bürosunda tutmuyor, evlerde saklıyoruz. Yanımızda yöremizde tanımadığımız birini görünce, ona sivil polis muamelesi yapıyoruz. Sesler anında kısılıyor. Aman dikkat.

Aynı yıllar. Şeyh efendiden el alıp vekil olmuş bir büyüğüm var. Onunla beraber tek odalı bir tekke kurduk. Duvarlar boyandı, yere hasır serildi. Çayımız da var. Hepsi bu. Bir ayağı aksak adam ve onun yanında bıyıkları yeni terleyen bir genç. Birkaç hafta sonra üç kişi olduk. Halka genişliyor.

Ben yoktum. Tek odalı tekkemizi polisler basmış, ağabeyi alıp götürmüşler. Duyar duymaz karakola koştum. Oradaki görüntüsü hâlâ gözümün önünden gitmez. Tekkeyi kapatmak zorunda kaldık. Üçüncü kişiyi ise bir daha hiç görmedik. Muhtemelen görevliydi.

28 Şubat sürecinde, Sağduyu gazetesinde kültür sanat editörü ve köşe yazarı olarak çalışıyordum. (1998) Dergileri ve yayınevi de olan büyük bir aileydik. İçinde bulunduğumuz topluluk, ülkemizin en donanımlı cemaati olarak kabul görüyordu. Sonra ip koptu. Gazete, yayınevi ve dergiler kapandı. İslamî camianın hafızası sayılabilecek arşiv nerede, bilmiyorum.

Artık Millî Gazete’deyim. (1999) Sadece küçük bir hatıra: Medya sayfamız var. Orada, diğer gazetelerden iktibas yapıyoruz. Radikal gazetesinden yorumsuz olarak bir alıntı yaptık. Savcılar hemen harekete geçip dava açtılar. Gerekçe: Sizin niyetiniz iyi değil.

Biraz yakına gelelim. İmam Hatip Lisesi’ni bitiren büyük kızım üniversite sınavlarına girecek. (2008) Beraber gidiyoruz. Okul bahçesindeyiz. Sınava girmeden önce uygun bir yere geçip başörtüsünün üzerine peruk taktı. Geldiğinde yüzü darmadağın olmuştu. O psikolojiyle sınava girdi. Bir baba olarak derin üzüntü yaşadım.

Bütün bunlara rağmen devlete küsmedik, memleketimizi sevmeye devam ettik, öç duygusuna kapılmadık.

Bunları neden yazdım, anlattım? Geçenlerde, kendisine hürmet ettiğimiz bir yazar, dün ile bugünü kıyaslayan bir konuşma yaptı ve hakkaniyetten uzak sözler söyledi. Evvela adil olmak gerekir.

Milletin oylarıyla seçilmiş bir lidere rahatlıkla ve yüksek sesle “diktatör” diyenler, devamında şunu söylüyorlar: “Demokrasi istiyoruz.” Peşinde oldukları demokrasinin neye karşılık geldiğini gayet iyi biliyoruz. Bizzat yaşanmıştır ve tecrübeyle sabittir.

YAŞADIĞIMIZ GÜNLER

Hükümet edenlerin uygulamalarını ve gidişatı en çok eleştirenlerden biriyim. Fakat bunu dışardan ve yukardan değil, içerden yapıyorum. Bizimkisi düşmanca bir tutumdan ziyade dostça bir uyarıdır.

Yalana değil, doğruya borcumuz vardır. Yapıcı eleştiri, besin değeri yüksek bir gıdadır. Göz kendisini göremez.

Geride kalmanın acısıyla kaleme alınan metinlere, sarf edilen sözlere eleştiri diyemeyiz. Eleştiri ile düşmanlığı birbirine karıştıranlar, adaletli ve sağlıklı hüküm veremezler.

Adına ‘kutuplaşma’ denilen toplumsal gerginlikten elbette şikâyetçiyiz. Fakat bu durumu sadece mütedeyyin camianın hanesine yazmak, görme bozukluğunun ötesinde bir şeydir.

Asıl mesele, birinci tehdit olarak gösterilen insanların memleketi yönetmesidir. Anahtar kelimeler: Hazımsızlık, tahammülsüzlük, layık görmemek.

Her iktidarın yıpranma payı olur. Şaşıran, şımaran, işgüzarlık eden, ganimet peşine düşen, güç zehirlenmesi yaşayan, imkânlar karşısında aklı karışan kimseler çıkar. Süre uzadıkça sayı da artar. Arzumuz onlardan beri durmaktır.

Ülkemiz kanlı bir darbe teşebbüsü yaşadı. Millet hayatı ölümden döndü. Haliyle bazı özel durumlar oluştu.

Darbe girişiminde bulunanlar, darbeye maruz kalmış gibi davranıyorlar. Yumruk atan, yumruk yemeyi göze almış demektir. Bunlar öyle değil. Onca fenalıktan sonra bedel ödemeye yanaşmıyor ve hiçbir şey olmamış gibi yaşamlarına devam etmek istiyorlar.

İhanet şebekesiyle mücadele esnasında bazı yanlışlıklar olmuştur, oluyor. Öte yandan, bir hatayı genele yaymaya çalışan bir algı operasyonu işliyor. Bu planın parçası olanların duruşlarını tartışabiliriz.

Yaşadığımız günleri ve içinde bulunduğumuz hassas durumu darbe dönemleriyle kıyaslamak, nereden bakılırsa bakılsın, tavır sahibi insanların işi olamaz.