Ülkemiz çok sıkıntılı bir dönemden geçiyor.

        Bir yanda “alternatifsizliğin verdiği aşırı özgüvenle her geçen gün biraz daha demokrasi hedeflerinden uzaklaşan bir AK Parti, diğer yanda geleceğini AK Parti’nin yapacağı yanlışlara bağlamış, kendi gücünün farkında olmayan, özgüven yoksunu bir muhalefet!

        Geçtiğimiz günlerde Mehmet Altan’ın tartışmaya açtığı, çok uzun zamandır birçoğumuzun düşündüğü ancak açıklayamadığı bu görüş üzerinde konuşmanın artık zamanıdır diye düşünüyorum.

        Genelde üçüncü yol denince, solda var olan boşluğun doldurulması anlaşılıyor. Bu konuda yeni oluşum ve girişimlerin olduğunu biliyoruz.

        Ancak benim özellikle tartışılmasında yarar gördüğüm konu; barış eksenli, bireyin hak ve özgürlüklerini önceleyen, uluslar arası hukuk normlarını ve evrensel değerleri savunan insanların bir arada olabileceği bir üçüncü yol.

        Günümüz dünyasında sağ ya da sol ideolojilerin özgürlükler konusunda sürekli kendi kırmızı çizgilerini dayattığı gerçeğinden hareketle, özgürlük alanını alabildiğine geniş tutan, kendi dışındaki görüş ve düşüncelere düşmanca yaklaşmayan, farklı düşünen insanların barış içinde, bir arada yaşayabilmelerini en temel ilke olarak kabullenen bir zihniyet ikliminden söz ediyorum.

        Böyle bir iklim şu an ülkemizde var mıdır?

        Savaş çığırtkanlarının ve şiddet yanlılarının arsız saldırılarının arttığı günümüzde, barışa ihanet edenleri, demokrasi ve özgürlük yanlısı gibi göstermeye çalışanlara inat, gerektiğinde dağda ölenlere de ağlayabilen, hangi koşul ve nedenlerle olursa olsun, zalim diktatörlerin masum ve sivil insanlara yönelik zulmüne karşı çıkabilenlerin içinde yer alacağı bir üçüncü yol niye olmasın!

        Bizleri otoriter, milliyetçi politikaları savunanlarla; laik-dindar Kemalist ideolojiyi dayatanlardan birini tercih etme zorunda bırakanlardan kurtulma zamanı gelmedi mi?

        “Türkiye de Kürt sorununu yalnızca bizim iktidarımız dile getirmiştir.” den “Kürt sorunu yoktur” noktasına gelen; işkenceci polis şefine sahip çıkan ama daha kısa bir süre önce kendi atadığı bir emniyet müdürünü, “önce insan” dediği için, bir çırpıda harcayabilen bir başbakanın yönettiği bir ülkede, toplumu böylesine çaresiz ve alternatifsiz bırakmaya kimsenin hakkı olmasa gerekir.

        Kuşkusuz mevcut siyasi partilerin şu an mevzilendiği politik durum, siyaset arenasında aldığı tutum ve tavırdan bağımsız bir üçüncü yol aramanın kimi açmazları da yok değil.

        Öncelikle şu an toplumda karşılık bulmuş siyasi yapıların hangi kaynaktan beslendiğini, tarihsel ve sosyolojik alt yapısını doğru tespit etmek ve sonra bu tespitten yola çıkarak bir üçüncü yol aramak daha doğru ve gerçekçi olur diye düşünüyorum.

        Tabi bu süreçte özellikle de aydın kesimin her zaman nükseden o derin komplekslerinden nasıl arınacakları, anlamsız önyargılarından nasıl kurtulacakları da önem kazanıyor.

        Özellikle de sol kesimde konuşlanmış marksologların, solumsu devrimcilerin her yeni oluşumda olduğu gibi mızmızlanacağını, statü yitirme kaygılarından kaynaklı ayak sürüyeceklerini de unutmamak gerekiyor.

        Ancak her tür olumsuz tavır ve engellemelere karşın üçüncü yol arayışlarını sürdürmek, bir anlamda mevcut siyasi partilerin de kendine çeki düzen vermesini sağlayacaktır.

        Eğer ciddi bir cazibe merkezi haline gelebilirse, özellikle de geniş bir toplumsal kesimde gönül bağı kurmuş CHP nin yenilikçi, değişimden yana kesimlerini süreci yeniden değerlendirme konusunda en azından düşünmeye sevkedebilecektir.