Ortalık toz duman… Ama Hrant’ı düşünmek insanı bu toz dumandan çıkarıyor ve her şeye rağmen umutları beslemeye yardım ediyor.

İçinde bulunduğumuz zaman öyle bir zaman ki, düne kadar çok yakın olan insanlar bile birbirlerine giriyorlar ve sürekli taraf olmaya zorlanıyoruz, sürekli seçmek zorundayız.

Bizi kendi taraflarını seçmeye zorlayanlar, her şeyi bildiklerinden, en doğru analizi yaptıklarından o kadar eminler ki. Dün emindiler; durum değişti, hata yaptıklarını açık veya gizli kabul ediyorlar ama bugün onlar gene eminler. Şaşmaz ve de en hassas teraziye sahipler adeta…

İki gün önce (tabii lâfın gelişi, aslında 2010’da referandumda) “yetmez ama evet” diyenler esas olarak kendilerine solcu diyenler tarafından “şeytan” ilan edilmişlerdi; bütün belâların, AKP’nin başımıza açtığı bütün belâların müsebbibi “yetmez ama evetçiler”di.

Dün “solda”ydı; bugün “sağda” da gene benzer bir tavır var. Dün yetmez ama evetçiler ahalisinin içinde  olan bir takım insanlar bile özellikle Gezi’den bu yana “AKP’nin sergilediği performansa hayır” denmesine tahammül edemiyorlar ve yaftayı yapıştırıyorlar: “Erdoğan düşmanlığı!”

Aynı anda “iki şey” söylenmesini kafaları almıyor. Belki de bu memleketin jakoben zihniyetten devşirme kemalizmi o kadar çok sirayet etmiş ki, kafaları sadecedikotomik çalışıyor. Yani “ya o, ya bu”… Onlara göre “hem o, hem bu” olması mümkün değil…

Tabii, bu mesele sadece jakobenizm, kemalizm falan da değil; aslında son birkaç yüzyılda dünyamızı algılama tarzımıza bütün farklı varyasyonlarıyla girmiş olan, yenme üzerine, kazanma üzerine, güç ilişkisi üzerine kurulu “modernist” düşüncenintezahürlerini topluca yaşıyoruz; hiçbirimizin de bundan tam anlamıyla azade olduğumuzu söylemek pek mümkün değil.

Ama bu kader değil…

Çünkü, ötekinde düşman görmeyen, ötekini mat etmeye, yenmeye çalışmayan bir zihniyet bu topraklarda var.

Bu zihniyeti en elle tutulur şekilde hayatıyla, yazdıklarıyla, konuştuklarıyla, kahkahasıyla, göz yaşlarıyla yaşayan ve bize anlatan Hrant Dink gibi bir insan geçti bu topraklardan.

Hrant Ermenilerle Türklerin “birbirlerinin doktoru” olduğunu söyledi. Bir takım çok bilmiş, resmi belge ve rakam fetişisti generallerle televizyon kanallarında tartışırken, Hrant “belge aramayın, rakamlara bakmayın” dedi; sonra bize döndü: “Gelin önce birbirimizi anlayalım. Gelin önce birbirimizin acılarına saygı gösterelim. Gelin önce birbirimizi yaşatalım” dedi.

Toprak savaşı, arazi savaşı, siper savaşı verenlerin, hamaset edebiyatı yapanların dünyasına karşı “Bu topraklarda gözümüz var; ama altına girmek için” dedi.

Şimdilerde Silivri’den çıkacaklarını herhalde ciddi ciddi hayal etmeye başlamış olan bir takım milis kuvvetlerinin bütün yabancılaştırma operasyonlarına, linç girişimlerine, mahkemelerde attıkları bozuk paralara rağmen “ben bu toprakların, Anadolu’nun insanıyım” dedi.

Hrant mütevazıydı, söylediği her şey tevazu içeriyordu ve bu onun diliydi; Hrantça’ydı…

Şimdilerde bizi habire, “muhteşem analizler” ve “komplo teorileri” eşliğinde “reel politika” düşünmeye çağıranların tersine, o duygu diliyle konuşuyordu. Diliyle köprü kurmaya çalışıyordu.

Evet, bugün 19 Ocak… Yedi yıl oldu; Hrant hâlâ yerde… Bugün kıyasıya, “ihanet”, “komplo” vs. kavgası verenler yedi yıldır bir türlü Hrant konusunda birbirlerine bu lâfları kullanamadılar.

Yukarıda, aparaçiklerin istediği gibi “taraf olmayanlara” her türlü yıldırımı yollayan modernist kafaların dikotomilerinden falan bahsettim ama hatırlamak lâzım: nedense bugün kıyasıya birbirlerine vurmaya çalışan güçler “Hrant’a gelince kavgayı kesenler” oldular (Bkz. Umur Talu’nun http://www.haberturk.com/yazarlar/umur-talu/910012-gasp-darp-harp-ve-sulh) ve Ümit Kıvanç’ın(http://riyatabirleri.blogspot.com/2014/01/hranta-gelince-kavgay-keserler.html?spref=tw) yazıları).

Hrant’ın katlinden sonra bir takım amcalar ödüllendirildiler ve adaletin içler acısı hali yerlerde sürüklenip, isyan edilesi bir skandal boyutuna varırken… dikotomi falan kalmadı… O da ayrı mesele…