HDP’nin, Türkiye’de demokrasi kanallarının açılmasını zorlayıcı bir aktör olarak ortaya çıktığı pek çok makul insanın kabul ettiği bir gerçek.

Zaten Kürt sorununa silahsız çözüm sürecinin ilerletilmesinin bizahiti kendisi demokrasinin yerleştirilmesinin önemli bir koşulu. Niye? derseniz, soruna siyasi çözüm bulmanın tek yolu, insan hakları gibi evrensel değerlere saygılı, ırkçı çağrışım yapan Türklükten ziyade Türkiyeli kavramını getiren yepyeni demokratik bir anayasa yapmaktan geçiyor. Çözüm süreci sayesinde ancak demokratik hukuk devleti tesis edilebilecek.

Ne var ki, ne iktidardaki AKP’nin ne de anamuhalefet CHP’nin seçim beyannamelerinde, HDP’ninki gibi kapsayıcı demokratik bir devletin tesis edilmesi için gerekli şartlara yaptığı güçlü vurguyu görebildim.   

Başbakan Yardımcısı Yalçın Akdoğan’ın, “Seçim beyannamelerinde 9 defa da lezbiyenler falan geçiyor. Türkiye toplumu bu mudur?” şeklinde HDP’ye getirdiği sert eleştiri dahi iktidar partisinin, demokrasinin gereği olan kapsayıcılık yerine dışlayıcı bir strateji izleyegeleceğinin önemli göstergesi değil mi? İktidar partisinin, muhalif sesleri bastırma yöntemlerinin can acıtıcılığından artık bahsetmeyeceğim bile.

Bu arada, belirteyim, HDP seçim bildirgesinde, farklı cinsel yönelimleri içinde barındıran kısa adıyla LGBT diye anılan grubun, eşit, onurlu ve insanca yaşam sürdürmeleri vaadi de bulunuyor ama 9 defa lezbiyenler ibaresi geçmiyor.  

Demokrasilerde  hiçbir ayrım gözetmeksizin “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın,” prensibi yer etmiştir.

Daha yakınlarda, Başbakan Yardımcısı Arınç’a, 2009 yılındaki suikast iddiası ve bu amaçla askeriyenin özel harp dairesi ya da şimdiki adıyla seferberlik tetkik kurulunda yapılan aramalarla ilgili mahkemenin kapattığı dosyadan çıkan bilgilerden, Türkiye’de kontrgerillanın varlığına işaret eden bulgular ortaya çıkmadı mı? Eski MİT’çi Mehmet Eymür, günümüz çağdaş dünyasında halen yargısız infazların konu edildiği Türkiye’deki bir davada, 54 kişilik ölüm listesinin varlığını ifşa etmedi mi?

Ne büyük çelişkidir ki, demokrasiyi tıkayan bu illegal faaliyetlere karşı mücadele kararlılığı, iki büyük partinin seçim bildirgelerine yansımamış bile.

HDP’nin seçim bildirgesinden bazı bölümleri aktarayım ne demek istediğimi anlayacaksınız;

“Partimiz, askerî-sivil bürokratik vesayete..….karşı mücadele yürütür..Vicdani ret hakkı anayasal güvence altına alınacak. 12 Eylül darbesinin ürünü olan Milli Güvenlik Kurulu’nun anayasal ve yasal çerçevesi ortadan kaldırılacak. Bir özel savaş aygıtı olarak oluşturulan köy koruculuğu sistemi kaldırılacak, diğer özel savaş aygıtları olan JİTEM, kontrgerilla vb. tüm uygulamalara son verilecek. Demokratik özerklik, halkların yönetim ve karar süreçlerine katılımının sağlanması için hayata geçirilecek.”

HDP, ayrıca Türkiye için ortak vatan vurgusu yaparken, silahsız çözümü ve demokratik siyaseti savunma vaadinde de bulunuyor.

Bütün bu söylemler, demokratik toplum yaratmanın önemli koşulları olarak karşımızda duruyor.

Şimdi kritik konu, HDP’nin, 7 Haziran seçimlerinde  yüzde 10’luk barajı geçememesi halinde AKP’nin, o çok korktuğumuz başkanlık sistemini getirecek anayasal değişiklik için yeterli çoğunluğu büyük ihtimalle alacak olması.

Ankara kulislerine göre, AKP, baş- kanlık için anayasayı değiştirirse eğer bu yeni sisteme güvenoyu mahiyetinde iki yıl sonra erken seçime gidebilir. Bir senaryoya göre ise HDP’nin parlamento dışı kalması halinde PKK, gerek Suriye gerekse Irak’ta savaştığı için Türkiye’de üçüncü bir cephe açamayacak dolayısıyla kaos yaratamayacak. CHP kulislerinde ise oylarının bir kısmının HDP’ye gideceği tahminleri yapılıyor.