Hafta sonu medeniyetler kenti Hatay da önemli ve anlamlı bir buluşma gerçekleşti.

Sakın ola, bir sempozyum, bilimsel toplantı, siyasal içerikli bir konferans ya da toplantı sanmayın.

Yurdun dört bir yanından iki yüze yakın eğitimci(emekli öğretmen); kimi eşiyle birlikte, kimi çocuğunu, kimi  torununu da alıp gelmiş.

Yaklaşık 40 yıldır birbirlerini ilk kez görenlerin de olduğu bu okuldaşlar, iki gün boyunca yeniden çocukluklarını, gençliklerini yaşadılar.

Sekiz yıldır yapılan bu buluşmalara ilk kez katılmış olmanın heyecanını ve mutluluğunu yaşayan biri olarak bir kez daha Mersin İlköğretmen Okulu mezunu olmanın haklı gururunu yaşadım.

Aylarca süren bir hazırlık dönemi sonunda yoğun bir emek harcayarak bu buluşmayı gerçekleştiren arkadaşlarımızı ve ilerleyen yaşlarına rağmen bu anlamlı buluşmada bizimle birlikte olan öğretmenlerimizi yürekten selamlıyorum.

Ankara da iktidar partisinin kurultayı varmış, yeni bir hükümet kuruluyormuş, ana muhalefet partisi Antalya da çalıştay yapıyormuş, milletvekili dokunulmazlıkları kaldırılmış, o iki gün boyunca hiçbirimizin umurunda değil.

Hatta Türkiye de var olan tek Ermeni köyü Vakıflara yaptığımız gezi sırasında Samandağ sahilinde hemen yanı başımızda terör yine en sinsi eylemlerinden birini gerçekleştirdi.

Tüm bu yoğun gündemin arasında köy enstitülerinden mezun öğretmenlerden aldığımız eğitimden kaynaklı dostluk, dayanışma bilinci daha üstün, daha baskın geldi.

Öğretmen okulundan sonra işletme eğitimi aldım.

Şimdi bana sorsanız, bu eğitim sana ne verdi, yaşamına ne kattı?

İnanın koca bir sıfır.

Oysa Mersin İlköğretmen Okulu, bana daha 17 yaşında saf bir köy delikanlısı iken koca bir okulun öğrenci başkanlığının sorumluluğunu verdi.

Ve ben bu yaşıma kadar bu sorumluluk bilinciyle ülkeme, yaşadığım coğrafyaya, topluma yararlı bir yurttaş olabilmek için çaba gösterdim.

Kimliğimizin, kişiliğimizin oluşmasında bu okulda yaşadığımız o dostane ilişkilerin, karşılıksız sevgilerin, paylaştığımız acıların, hep peşinde koştuğumuz hayallerin, umutlarımızın, sevdaların payı vardır.

Saygıya dayalı, yalın sevmeleri, kardeşliğe dayalı arkadaşlıkları, kadim dostlukları, hoşgörünün, tahammülün ve de vefanın öne çıktığı okuldaşlıkları yaşadığımız bu güzel okulun, demokrat ve barışcıl öğretmenlerini unutmak ne mümkün.

Suların sıkça kesildiği günlerde yüzümüzü yıkadığımız denizi kadar engin yüreğimizde o kadar çok sevgi, o kadar çok anı biriktirmişiz ki, iki saat gibi geçti koca iki gün.

Her zamanki gibi yeteneklerini coşkuyla sergileyen can dostlarımızı, öğretmenlerimizi meğer ne çok özlemişiz.

Meğer ne çok hasret kalmışız ağız dolusu gülmelere, dostça sarılmalara, sevda türküleri söylemeye.

Kimi zaman Asi nehri kadar coşkun, Amanoslar kadar heybetli, kimi zamanda Amik ovası kadar sakin yüreklerimizi yeniden sevgiyle doldurduk, ruhlarımızı tazeledik de dağıldık.

Yıllardır özlediğimiz sohbetler öylesine etkilemiş ki bizleri, ne Antakya ya özgü kebabın, ne nar ekşili salatanın, ne de künefenin tadını bile fark edemedik.

Çevlik de kurulan kahpe bir tuzakta şehit düşen asker anasının yürek dağlayan çığlıklarına karıştı özlemlerimiz,

Kendi yurttaşlarına zulmeden bir diktatör yüzünden ülkelerini terk etmek zorunda kalan Suriyeli mültecilerin çektikleri acıları katık ettik yediklerimize,

Değişik nedenlerle bu buluşmaya katılamayan dostlarımızın selamlarını meze yaptık içkilerimize.

Gecenin ilerleyen saatlerinde horon tepen, halay çeken arkadaşlarımızın terleri kekik kokularına karıştı.

Ve bizler bir kez daha, her buluşmada eksilen, yitirdiğimiz can dostlarımızı da saygı ve özlemle anarak ayrıldık medeniyetler kenti Hatay dan.

İnanıyorum ki, bu güzel buluşmada tazelenen dostluklar, kimisi acı bir tebessüm, kimisi ağız dolusu kahkahayla yad edilen anılar, hepimizin yaşama sevincini artıracak, acılara dayanma gücümüzü yükseltecek, farklı bölgelerde, farklı koşullarda yaşıyor olsak da var olan dostluklarımızı pekiştirecektir.

Bu güzel buluşmanın gerçekleştirilmesinde emeği geçen tüm arkadaşlarımızı bir kez daha yürekten kutluyor, daha nice buluşmalarda birlikte olabilmeyi diliyorum.