Değerli Taşlarım;

Pardon, pardon; değerli mesteklaşlarım!

On sekiz yıldır vızıktırmakta olduğumuz Astsubayların Muhtelif Meseleleri konusunu, dün yine ince ince işlemiştik.

Hatırlamayan okurlarımıza hatırlatmak isterim: Hem astsubay emeklisi Hulusi Bey’in mektubunu yayımlayarak, astsubayların lojman konusunu yeniden deştik.

Hem de Askeriye’ye karşıymışız gibi bir edaya bile büründürmeye çalıştık mevzuu.

Ama bir yandan da habire dayadığımız astsubay goygoyculuğuyla nasıl da esasında vurgunuz Askeriyemiz’e; ve de en güzel asker bizim asker! bunu da işledik.

Lütfen dönün son on sekiz yıllık yazılarımıza göz gezdirin.

Yoksa dayarım zaten, yine okuturum.

Siz bilirsiniz. Ben size bildiririm.

Bugün: basınemekçileri muayyen günümüz.

Ama ben önce Starbucks kahvemden bir yudum alıcam ve aşağıya ne dediği kesinlikle anlaşılmayan yedi-sekiz satırlık bir cümle çiziktiricem.

Bu cümle o kadar girift, o denli manalı, katmanlı, tadından yenmez ve süper derinlikli pozunda olacak ki; hem hiç bi halt anlamayacaksınız, hem de “ Süper döktürmüş ağbimiz yine!” diye bana (bir kez daha; bu gün için beşinci kez ) ayılıp bayılacaksınız.

Hazır mısınız benim kadirkıymet bilen değerli basın yalakalarım? Pardon, basınekmekçisi karındaşlarım?

Manamanamanamana derinlikderinlikderinlikderinlik giriftgiriftgiriftgirift müthişdüşünceklerimidüşünceklerimiceklerimi böylesinesinesinesinesinetelesine kabiliyetyetyetyetyetyetmez düşmanımanimanimani  kalemleklemeklek emekemekemek keklemekkekkekelemeyle–

Evet! Sen beni anladın: basında sendikalaşma senin de hakkın!

Bak şimdi “Vijdan Ağbim yazmadı” deme!

Beni sinir etme. Yazıyoruz işte muayyen aralıklarla: Suya da dokunmuyoruz, sabuna da.

Seneye “Senin Haklarını SavunmuyoMuyum– Mutat Aralıklarla Ulan!” ödülü benim. Ona göre.

Hoş; genel yayın ağbisi olduğum kısa dönemde şoförümle girdim şoförümle çıktım; burnumdan kıl aldırmadım. Gastedekilere kök söktürdüm. Seni yamacıma yanaştırmadım.

Ama bu memlekette önemli olan poz!

Kaş, göz

Gerisi sözzz

Şimdi acıklı gözlerimle, pardon kalemimle, gözkalemimle; “Basınemekçim! Kardeşim! Mestektaşım!”yazımı giriftleştireyim de kabiliyetfukarası kalemimle–

Hayran kal yine Ağlakağbine.

Oldu mu denyom benim?

E; n’apiim? Geçim Dünyası! Diyorum sana.

Jaketimi satarım, maşımı satmam.

Kimseye maşa olmam!

Beni bilen bilir. Biliniyoruz. Bilinmiyo muyuz? Ne yani?

Herkes, bak yeminle, herkesss önümde saygıylan eğilir.

Hatta: sen de benim hayranımsın.

Hayranımdım.

Hastaydın bana.

İki kere alışveriş merkezinde karşılaştık, önümde jaketini ilikledin.

İliklemedin mi? Ben öyle algılamıştım.

Ben buram buram saygı kokarım.

Nerde GEREKİRSE –benim yazılarım çok gereklidir: hep gerekir: durmadan gerekir.: otuz yıldır gerekiyor– ORDA YAZARIM.

Sonuç olarak geçimimizi temin etmemiz gerekmiyor mu transfer/maaş? Aziz meskektaşım! Size sesleniyorum özellikle. Çalkalıyorum.

Ben vijdandan gocunmam.

Bugüne kadar her davaya koştum.

Nerde bi dava var, oraya coştum.

Kokmadım, bulaşmadım.

Yazıktırdığım gaste ne manşet atmış aldırmadım. Aldırtmadım.

Aldırtmam basınekmekçim!

Benim yazmadığım gasteyi kimselere aldırtmam; öyle de bi süper yazarım.

Varsın kimse hiç bi halt yazımı, birrrr satırımı, işe/dişe gelir hiçbir tavrımı hatırlamasın–

Tavır benden sorulur arkadaşım.

Meskektaşım! Sana sesleniyorum. Seslenicem birden aşşağıda. Ona göre!

Evet bugün muayyen basınemekçileri vijdan günümüz: basınımızdaki emekçileri hiç kimse sömüremez.

Sömürmemeli!

Lütfen.

Bakın muayyen olarak yazıyorum; bu konuyu işliyorum.

Çocuklar da (hani Dangalaklar Konfederasyonu’ndan bizimkiler) farkındalar. “Ağbimiz yazdı!” “Kodu mu oturttu!” “Sert vızıldadı!”

Kektaşım, ben tezahurata alışmışım.

Şıracının sahibi bozacı. Bozacıların beni goygoygoy gıygıygıy–

Beni– goygoygoy

Ben onları– gıygıygıy

Nerde bi ihtiyaç var, yeminle vijdanıma atladığım gibi, oraya ışınlanırım. Bilen bilir şarkıyı.

“O bir gölgedir varlık sanırsın.

O bir vızıltıdır çaktı sanırsın”

Sanmazsın da; öyle davranırsın.

Kafasızım

Kafasızsın

Kafasızlar

Kafasızsınız

Aferin!

Hepimiz aynı düğünderneğin davetlisi, aynı çukurun dümbelekçileriyiz. Basınekmekçim benim.

 Tükenmez İmza: Kek Ağbin.