Recep Tayyip Erdoğan partisinin grup toplantısında yaptığı konuşmada, Türkiye’nin otoriter bir rejime yönelmesinden duyduğu kaygıları dile getiren Almanya Cumhurbaşkanı Gauck’a hem dini, hem de mill duyguları kullanarak, daha doğrusu tahrik ederek cevap verdi.

İmam-Hatip Lisesi mezunu olmakla öğünen Bay Erdoğan, Gauck’un rahip orijine atıfta bulunarak ‘‘Herhalde kendisini hala rahip sanıyor’’ dedi. Hukukun üstünlüğünü savunmak, demokratik ilkeyi hatırlatmak ile rahipliğin ilgisinin ne olduğunu açıklamadı elbette. Eğer, rahiplik böyle bir meslekse, hiçbirimizin kiliseden çıkmaması gerekir herhalde.

Burada Milli Görüş gömleğini yeniden giyen, seçmen tabanının dini duygularına hitap eden bir Erdoğan çıktı karşımıza. ‘‘Bu adam beni eleştiriyor ama bakın o sadece bir hristiyan değil, aynı zamanda rahip’’ diyerek sözlerinin ağırlığını ortadan kaldırmaya çalıştı.

Erdoğan’ın kendi dünyasında da, seçmen tabanının ağırlıklı bölümünde de rahip, düşman bir dünyanın temsilcisi. Erdoğan, dünyanın sadece müslüman olmasını istemiyor, Sunni müslüman olmasını da istiyor. O nedenle rahiplikten gelme bir cumhurbaşkanının kökenini aşağılayıcı bir dili rahatlıkla kullanıyor.

Bunu söylerken kendi iktidarı döneminde hristiyanların Malatya’da işkence edilerek öldürülmüş olduğunu, Trabzon’da bir rahibin vurularak öldürüldüğünü hatırlamazdan geliyor. Toplumun bilinçaltındaki rahip düşmanlığı ateşine körükle gidiyor. Bir yandan bunu yapıyor, diğer yandan 100 yıl önce dinleri yüzünden kitlesel bir imhaya uğrmış Ermenilere dostluk mesajı veriyor.

İkinci silahı ise, ülkeninin içişlerine karıştırmama mesajıydı. Muhafazakar-milliyetçi kesimin hoşuna giden bir başka mesaj da bu: ‘‘Ülkemizin içişlerine karışılmasına asla tahammül edemeyiz dedik. sadece onu kullandı orada, bu içişlerine karışmak gibi anlaşılmasın ama… biz ama ile çok çektik. Onun için devlet adamlığının gereği neyse onu yapmak lazım.’’

Avrupa Birliği üyeliğine resmen aday olduğumuzda aslına Avrupa’nın içişlerimize karışmasına onay vermiştik. Avrupa, AKP iktidarına standartlarını gelişmiş ülke standartına getirme şartı getirmiş ve bunu sıkı sıkı denetleyeceğini ilan etmişti. Müzakere süreci dediğiniz şey, aslında sürekli bir içişlerinize karışma, içişlerinizi Batı standartında yürütüp yürütmediğinizi kontrol sistemi anlamına gelmektedir.

Üyelik müzakeresine başlamanız, Avrupa’nin içişlerinize karışma yetkisini baştan kabul etmeniz demektir. O yüzden bugün kalkıp ‘‘içişlerimiz karıştırmayız’’ demek demagojiden başka bir anlama gelmemektedir.

Ama kendisinde Mısır’ın, Suriye’nin içişlerine karışma hakkı görüyor. Daha da ötesi, ‘‘iç işime karışma’’ dediği Almanya’nın özgürlükçü din politikalarına müdahale etme hakkını kendinde görüyor ve oradaki Alevi toplumuna ayar vermeye kalkıyor.

Kendini Almanya’da miting yapıp herşeyi söyleme hakkına sahip bir lider olarak görürken, Almanya Cumhurbaşkanı’nın Ankara’da çoğulcu demokrasiden ve hukukun üstünlüğünden bahsetmesinden rahatsızlık duyuyor.

Neden?

Çünkü, söylediklerinin doğru olduğunu biliyor.
Anayasa Mahkemesi’ni ‘‘kaseti var’’ söylemiyle susturmaya çalışırken, Almanya Cumhurbaşkanı’nı dini ve mill söylem üzerinden etkisiz kılmaya çabalıyor.

Yani, Türkiye’yi ortasından ikiye bölmekle kalmıyor, bu topraklardaki hristiyan düşmanlığını, Batı karşıtlığını kışkırtıyor.

Askeri vesayet rejimi yıllarca bu ülkeyi irtica ve bölünme korkusuyla yönetmişti. Belirsiz iç ve dış düşman her türlü anti-demokratik düzenlemeyi, yargıyı emir-komuta zincirine bağlamayı haklı gösteriyordu çünkü.

Recep Tayyip Erdoğan, askeri vesayetten aynı sistemi devraldı, sadece düşmanları değiştirdi. Şimdi düşman ne olduğu belirsiz bir çete ve hristiyan dünyası.

Mısır ve Suriye’de uğradığı yenilgi, hristiyan Batı’ya olan öfkesini artırmaktan başka bir işe yaramadı. Pennsilvanya dediği dinleme adresinin aslında Washington olduğunu bilmesi ama elinden bir şey gelmemesi, bu kızgınlığını daha da artırıyor.

Türkiye’yi çok hayırlı günlerin beklemediği her geçen gün daha net bir şekilde görülüyor maalesef.