Geçen haftaki yazımda Türkiye normalleşecek mi? diye yazmıştım.

Ne zaman ülkemizde geleceğe yönelik kimi olumlu gelişmeler olsa, barışa yönelik umutlarımızı tazelesek, ardından mutlaka bir provokasyon gündeme geliyor.

Şanlıurfa’nın Suruç ilçesinde meydana gelen alçakça saldırı sonucu havaya uçan, o gencecik insanların kolu bacağı, bedeni değil; uğruna ölümü göze aldıkları barıştı.

Adları Erdal’dı, Okan’dı, Alican, Ferdane, Çağdaş, Nazlı, Koray, Dilek’di belki.

 Şimdilik 32 güzel insan vahşi bir katliamın sonunda aramızdan ayrıldılar.

Her birinin geleceğe ilişkin umutları, hayalleri vardı.

Dünyanın gözü önünde gerçekleşen haksızlıklara, açlığa, yoksulluğa, savaş ve ölümlere karşı ezilen halkların yanında olmak, destek vermek için gelmişlerdi.

Bölgemizde süren savaşlara ve savaş çığırtkanlarına inat, barışı haykırmak için, ülkenin dört bir yanından gelip, Suruç ta toplanmışlardı.

Şimdi artlarında gözü yaşlı analar, bağrı yanık babalar, çocuklar, sevgililer bırakarak aramızdan ayrıldılar.

Her biri ayrı bir değer, yerleri zor doldurulacak gönüllü, inançlı, idealist gençlerin acısı yüreğimizi yaktı kuşkusuz.

Ancak bu tür alçak saldırıların devam edebileceği ihtimali ve endişesi daha çok acıtıyor yüreğimizi.

Barışa bu kadar yakın iken, barış umutlarımızı havaya uçuran hainlerin aramızda geziniyor olması düşüncesi bile yüreğimizi sıkıştırıyor.

Bu yürek; bu kadar sıkıntıya, bu kadar acıya nasıl dayansın?

Yüreğim ağrıyor be gülüm,

O taşa kesmiş sandığın yüreğim.

Suruç da kahpe bir saldırıda yaşamını yitiren sosyalist gençler için ayrı sızlıyor.

Diyarbakır da miting alanında öldürülenler için ayrı, terör saldırısında ölen askerlerimiz için ayrı yanıyor.

Filistin de açlığa mahkum edilen çocukların acısı henüz geçmeden Irak da anlamsız çatışmalarda yitirdiğimiz masum insanlar için yanan yüreğim,

 Suriye de kendi halkına zulmeden bir rejimin saldırılarından kaçıp ölümü göze alarak, dünyanın farklı ülkelerine gitmeye çalışan göçmenlerin içler acısı hallerini görünce, daha bir sızlar oldu.

Bütün bu kahpeliklere, zulme ve saldırılara rağmen hala, terörü kendince kategorize etmeye çalışan, kendi gibi olmayan herkesi potansiyel suçlu ve düşman gibi gören; vicdanı nasırlaşmış, yüreği bir küçük et parçasına dönüşmüş insan manzaralarını gördükçe, daha bir kahroluyor benim şu yangın yerine dönmüş yüreğim.

Yüreğim ağrıyor be gülüm,

Sevdalardan çok, acılara yenik düşmüş arsız yüreğim.

Barışın peşinde koşmaktan yorulmuş, yorgun yüreğim.

Her yitirdiğimiz gencin ardında bıraktığı yaşam öykülerini, yarım kalmış sevdalarını, ulaşamadığı özlem ve hayallerini dert edinen koca yüreğim,

Yüreğim ağrıyor be gülüm,

Siyasi hırs ve çıkarları uğruna bu ülkede her fırsatta barışı öteleyen, barış ve demokrasi yanlısı gencecik insanları terörün kucağına atan, kaos ve karmaşa ortamından, terörden beslenen karanlık güçlere inat,

Alıp başımı gitmek, ruhumu ve yüreğimi dinlendirmek istesem de,

Acılarımı yüreğimin bir yanına asıp, barış türküleri söylemeye devam edeceğim.

Ölenlerin, toprağa gömülenlerin yasını tutmak yerine,

Barış için, demokrasi ve kardeşlik için bir araya gelenlerle el ele tutuşup, halay çekeceğim.

İnanıyorum ki, her patlayan bomba, her düşen şehidin ardından, o yakılmış ormanların, yıkılmış evlerin, dağların yamacında yükselen dumanların arasından çıkıp gelecek barış soğutabilir ancak yüreğimin sızısını.

Barış içinde bir arada, eşit yurttaşlar olarak yaşayabilmenin koşullarını ve siyasi iklimini oluşturmak için sorumluluk duyan her yurttaşa düşen görevler vardır.

Bu görevlerimizi ihmal etmeye, ertelemeye, savsaklamaya, hele de yok saymaya hakkımız olmadığı gibi, insan olmanın, insan gibi yaşamanın vazgeçilmez koşuludur.

Belki siz okumaktan bıkacaksınız ama ben barışı yazmaktan vazgeçmeyeceğim.

Çünkü, yüreğinin sesini dinleyen her insanın en çok ihtiyaç duyduğu şeydir barış.

Ve barışa yönelik her saldırıda benim yüreğim daralıyor.