İki kitap dolusu barışa dair yazılar yazmış biri olarak, kimi zaman umudumu yitirdiğim zamanlar olmuyor değil.

Bir kitaba yetecek yazılar birikti, basılmayı bekliyor.

Bana soruyorlar;

Usanmadın mı hala barışı yazmaktan?

İnsan sevmekten usanır mı?

Yaşamaktan, hele de adam gibi, özgür ve onurlu yaşamaktan vazgeçebilir mi?

Nasıl sevmekten, hayatı paylaşmaktan, özgür ve onurlu yaşamaktan usanmıyorsak, barıştan, barış içinde bir arada yaşama mücadelesinden ve iradesinden vazgeçemeyiz.

Vazgeçemediğimiz değerlerimiz, umutlarımız ve hayallerimiz için de” inadına barış!” demeye, barış için yazmaya devam edeceğiz.

Barış; öyle kolayca elde edilen, siparişle temin edilen bir şey değil ki!

Barış; parayla satın alınabilen, takas edilebilen, ihtiyacın bittiğinde vazgeçilen bir şey hiç değildir.

Kaldı ki engellenmesi için milyar dolarlar harcanan, enerji kaynakları tarumar edilen, uğrunda milyonlarca insanın öldürüldüğü, çocukların aç ve sefil ve de yetim kaldığı, modern esir pazarlarının kurulduğu, manevi ve moral değerlerin ayaklar altına alındığı bir düştür barış.

Bu düşü gerçeğe döndürmek isteyenlerin faili meçhullere kurban gittiği, gencecik insanların yaşamlarının zehir edildiği, el kadar bebelerin misket bombalarıyla vurulduğu bir dünyada, her onurlu ve vicdan sahibi insanın peşine düştüğü bir büyük aşkın adıdır barış.

Çocuklarımıza koyduğumuz isim, yüreklerimizde renk renk açan çiçek, soframızdaki ekmeğimiz, aşımızdır barış.

Ve bugün hala barışı vuruyorlar, tuzaklar kuruyorlar, umudumuzu bitirmek, hayallerimizi söndürmek, geleceğimizi yok etmek istiyorlar.

Durum böyle iken, ne yazayım ben?

Türkiye’nin, parti liderlerinin siyasi ömrünün en uzun olduğu ülkelerden biri olduğunu mu yazayım?

Ülkemizin her bir köşesinin, liderlerin siyasal ömrüyle biten partiler müzesi haline geldiğini mi yazayım?

Siyasi parti liderlerinin bel altı kapışmalarını, utanmaz, arlanmaz tavırlarını, meclisteki milletvekili kavgalarını, birbirlerine ettikleri en sıradan ama en ağır küfürleri mi yazayım?

Bir tarafta güvenlik kaygılarıyla bir bölgede topyekün savaş ilan eden, halkı evlerine hapseden devlete karşı, öbür tarafta; özgürlük mücadelesi adına okullarda minicik öğrencilerin üzerine bomba atan, hastanelere roketlerle saldıran, otobüsler, taşıma araçlarına rastgele saldıran, arabaları ateşe veren vicdansızları mı yazayım?

Toplumu öylesine kutuplaştırdılar ki;

Hangi konuda yazsanız, karşı taraf için düşman, vatan haini ilan ediliyor, bilgi sahibi olmadan fikir beyan etmeyi çok seven kibirli elitlerin hedefi haline geliyorsunuz.

Amasız, fakatsız, bahanelere sığınmadan, mahcup ve ürkek gerekçeler yaratmaya çalışmadan barışı savunan o kadar az insan kaldık ki!

Aslında kime sorsanız, barış istiyor. Ama barış için kılını kıpırdatmıyor.

Ya da yalnız kendisi veya kendisi gibi olanlar için barış istiyor.

Oysa barış evrenseldir.

Barış tüm dünyada, tüm insanlar için olmazsa olmaz bir yaşam kaynağıdır.

Bu kaynağı kurutursanız, herkes susuz kalır, havasız kalır, sevgisiz kalır.

Ekmek gibi, su gibi, hava gibi ihtiyacımız olan barışın dili sevgidir.

Bizi bu sevgiden yoksun kılmak isteyenler, kin ve nefret diliyle, ayrıştırıcı söylemlerle halkı bölmeye, kutuplaştırmaya, çatıştırmaya uğraşıyorlar.

Onların bu çabalarını boşa çıkarmak,

Savaş çığırtkanlarının oyunlarını bozmak,

İkiyüzlü rantiyecileri teşhir etmek

Ve en önemlisi vicdan sahibi yürekli insanların hak ve özgürlük mücadelesine katkı N

Vicdan sahibi sessiz çoğunluğun çığlığını dört bir yana duyurmak, bu her bir yanı savaş kokan dünyayı, tüm insanlar için yaşanır kılmak için,

Kişisel çıkar ve beklentileri için bu anlamsız savaş girişimlerine sessiz kalan, sorumsuz, duyarsız kişi ve gruplara inat, önkoşulsuz, herkes için barış!

O yüzdendir ki, barış için yazmaya devam