Başbakan,İktidara geldiği günden beri demokratik bir anayasa sözü vermesine rağmen,12 Eylül faşist generallerinin yaptığı 82 anayasasıyla 11  yıldır ülkeyi yönetmeye devam ediyor.

Demokratikleşme gündeme gelir gelmez ilk akla gelen seçim barajı oluyor ve dünyanın hiçbir ülkesinde böyle bir baraj yok,hem de yüzde 10 gibi.

Başbakana seçim barajı sorulduğunda ben mi çıkartım barajı,bende bu barajı aşarak parlamentoya geldim,deyip seçim barajının yüksekliğinden memnun olduğunu, bunu da ülke istikrarı açısından savunduğunu söylüyor.

Savunmasının hiçbir demokratik değeri yok çünkü; demokrasi, çoğunluk iktidarı olduğu gibi aynı zamanda  çoğulculuk kavramını da kapsayan farklı siyasi görüşlerin koalisyonundan oluşan, yönetim biçimidir.

Gerçi sadece Başbakan darbecilerin seçim barajından değil, darbecileirn kurduğu YÖK’ten de MGK’dan  da çok memnun.Kendi adamlarını bu kurumların başına getiriyor ya.

AKP’nin 11 yıllık iktidarında 10 bin 850 işçi iş kazalarında öldü ve bu cinayet ekonomisinin yasalarını da darbeciler çıkarttı ama Erdoğan bu yasaları da değiştirmeden uyguluyor.

Eğer bu yüksek seçim barajı olmasaydı parlamento bugün en az 6 parti ile temsil edilecekti.

3 Kasım 2002 genel seçimlerde AKP’nin aldığı oy yüzde 34,CHP’nin aldığı oy ise yüzde 18’dir.

AKP,yüzde 34 oy ile parlamentonun yüzde 65’ne sahip olurken;oyların yüzde 48’i çöpe gitti.

Barajın bu kadar yüksek tutulmasının tek nedeni Kürtleri parlamentoya sokmamaktı ve uzun sürede bunu başardılar ama  bu barajı savunanlar eştikleri kuyuya kendileri düştüler ve baraj altında kalıp siyasal  yaşamdan silindiler.Kürtler de bağımsız adaylarla seçimlere girip iki dönemdir parlamentoya girmeyi başardılar.

Şimdi bu barajı Erdoğan savunuyor; bir gün o da bu barajın bedelini öder ama nasıl öder bunu yaşayıp göreceğiz..Bu  baraj  açıkça bir oy hırsızlığı bunun başka bir tarifini yapmak mümkün değil.

Seçim barajı o kadar çarpık bir tablo oluşturuyor ki;baraj yüzde 3 veya 4 olsa bugün parlamento aritmetiği çok farklı bir tablo ortaya çıkacak ve siyasal renklerin hepsi meşru zeminde kendini göstermiş olacaktı.

Tabi siyasi partiler kanunu da antidemokratik ve parti içi demokrasiyi boğuyor;liderlik sultası yaratırken,parti genel başkanlarına tüm adayları belirleme yetkisi veriyor.Seçilen millet vekili seçim bölgesinin milletvekili değil de, liderin millet vekili oluyor doğal olarak.

Seçmene  adayını belirleme şansını ortadan kaldırıyor ve seçmen istediği adaya değil de; genel başkanın belirlediği kişiye oy verme mecburiyetinde kalıyor.Adaylar ön seçim yöntemiyle seçilmediği sürece de bu değişmeyecek.

Seçmen yüksek baraj nedeniyle her genel seçimde öyle bir psikolojiyle sandık başına gidiyor ki;istediği partiye değil de desteklediği partinin barajı aşamamasını düşünerek, kerhen de olsa ikinci tercih ettiği partiye oy veriyor.

Ana akım medyanın yandaş bir medyaya dönüşmesiyle seçim barajı gündeme girmiyor.

Kameralar etrafını çevirip de mikrofon uzatılınca Başbakan demokrasi resitali veriyor ama demokrasilerde olmayacak,diktatörleri aratmayan bir basın özgürlüğü sorunu yaşıyoruz.

Ne kadar kendine muhalif gazeteci,köşe yazarı ve gazete varsa hepsine toptan savaş açmış vaziyette Başbakan.

Muhalefetsiz,içinde hukuk geçmeyen ve basını özgür olmayan bir demokrasi mantığıyla ülkeyi yönetmeye çalışıyor Erdoğan.

Yavuz Baydar’ın bir yabancı basında yayınlanan yazısı medyanın  rezaletini gösteriyor.

Büyük medya patronları demokrasinin altını oyuyor.

“Yozlaşmış  bir medya yolsuzlukları inandırıcı bir şekilde asla ortaya çıkartamaz.Hükümetler ve medya şirketleri arasındaki kirli ittifaklar,kapaklı el sıkışmalar gazetecilerin kamusal bekçilik rollerine zarar veriyor,onların yandaşlığa dayalı ilişkileri ve iktidarın kötüye kullanılmasını,sorgulamasını engelliyor.Ve bu yozlaşmış ilişkilerin devamından  çıkarı olanlar aynı zamanda ciddi ve sorgulayıcı,araştırmacı gazeteciliğin yapılmasını engellemek için de sistematik olarak uğraşıyorlar.Ekonomik yolsuzluklar ilgili Ana Akım medya da neredeyse hiç haber çıkmıyor.İnşaat sektöründen medya patronluğuna sıçramalar,editoryal bağımsız gazetecilik açısından çok kötü bir sınav veriyor medyamız.” Her gün Erdoğan’a ve hükümetine övgüler yağdıran yandaş besleme sözde gazeteciler,Baydar’ın yazısını okuyunca nasıl bir duygu içinde olmuşlardır acaba?

Basın özgürlüğünün olmadığı yerde ülkede olandan bitenden de haberdar olamazsınız.

Son Gezi olaylarında merkez medyanın sokağa dökülen binlerce göstericiyi ,üç gün görmediği gibi..

Yine 28 Aralık 2011 tarihinde Uludere de 34 Kürt vatandaşın askeri savaş uçaklarıyla bombalanarak katledilmesini de merkez medya 24 saat vermedi ve biz bu vahşeti yabancı basından öğrendik.Ve hala bu katliam aydınlatılmış değil.

Onun için Erdoğan yabancı basının haberlerinden rahatsız;içeride kontrol ettiği ve yönlendirdiği yandaş medya gibi bir yayın yapmasını istiyor,yani mesleğine ihanet eden bir medya arıyor etrafındakiler gibi.

Bir de çağrıda bulunuyor Erdoğan,yabancı medyaya siz Mısır da namaz kılan 62 kişini askerler tarafından kurşunlanarak öldürülmesini niye görmüyorsunuz,diye tepki gösteriyor..

Ama kendisinin talimatıyla Roboski’de 34 Kürtün katledilmesini kendi basının yazmamasını ve haber yapmamasını ise unutmuş gibi.

Demokrasinin yaşam biçimine dönüşmesi kent soylusu olmak gibi yani;ne zenginlikle ne de potansiyelle olmuyor kentli olmak; aileden gelen bir kültür olarak yansıyor yaşama.

Demokrasi, eğitim düzeyi yüksek, hukuk üreten,örgütlü  ve demokrasi geleneği olan  sosyal toplumların sistemi olarak karşımıza çıkıyor.

Askeri darbelere karşıyım demekle darbe karşıtı olunmuyor;onun yasalarına ve  tüm anti demokratik kurumlarına karşı çıkmakla inandırıcı olursunuz.